اوست آن‌كه شما را از خاكى سپس از نطفه‌اى سپس از خون بسته‌اى آفريد. پس از آن شما را از شكم مادرانتان به صورت كودكى بيرون مى‌آورد. سپس شما را رشد مى‌دهد تا به توانايى خود برسيد و برومند شويد؛ آن‌گاه پس از مدتى سالمند شويد؛ و برخى از شما پيش از طى كردن اين مراحل جانش ستانده مى‌شود. آرى، شما را آفريد تا سرانجام به پايان عمرى كه برايتان مقرّر شده است برسيد و باشد كه از روى خرد حق را دريابيد. (٦٧)
اوست آن‌كه زنده مى‌كند و مى‌ميراند، و چون تحقق چيزى را مقرر كند، تنها به آن مى‌گويد: باش و آن‌چيز موجود مى‌شود. (٦٨)
آيا كسانى را كه در آيات خدا جدال مى‌كنند، نديده‌اى و از كارشان به شگفت نيامده‌اى كه چگونه از راه راست بازگردانده شده و به بيراهه برده مى‌شوند؟ (٦٩)
كسانى‌اند كه كتاب خدا (قرآن) را دروغ شمرده و آنچه فرستادگان خود را به ابلاغ آن گسيل داشته‌ايم تكذيب نموده‌اند، پس به زودى خواهند دانست كه كارشان به كجا مى‌انجامد؛ (٧٠)
آن‌گاه كه غل‌ها و زنجيرها در گردن‌هايشان نهاده مى‌شود و آنان را مى‌كشانند (٧١)
در آب جوشان و آن‌گاه در آتش، شعله‌ور مى‌شوند. (٧٢)
سپس به آنان گفته مى‌شود: چيزهايى كه شريك خدا مى‌ساختيد كجايند تا شما را از آتش دوزخ برهانند و يا از شما شفاعت كنند، (٧٣)
همان‌هايى كه به جاى خدا مى‌پرستيديد؟ مى‌گويند: از دست ما رفته‌اند؛ آن‌گاه پوچى معبودان خود را به ياد آورده مى‌گويند: بلكه ما پيش‌تر چيزى را به خدايى نخوانده و نپرستيده‌ايم.
خداوند كافران را اين‌گونه در بيراهه مى‌اندازد تا باطل را حق تلقى كنند. (٧٤)
اى دوزخيان، اين عذاب به سزاى آن است كه در زمين به ناروا شادمانى مى‌كرديد و بدان سبب است كه سرمستى مى‌نموديد. (٧٥)
اكنون به درهاى دوزخ (دركات و طبقات آن) درآييد در حالى‌كه جاودانه در آن خواهيد ماند. پس بد است جايگاه متكبّران. (٧٦)
پس اى پيامبر، بر آزار كافران شكيبا باش كه وعده خدا راست است. و اگر بخشى از كيفرهايشان را كه به آنان وعده مى‌دهيم، به تو بنمايانيم، يا پيش از آن جان تو را بستانيم، در هر صورت به سوى ما بازگردانده مى‌شوند و نمى‌توانند از عذابى كه به آنان وعده داده‌ايم خود را برهانند. (٧٧)