در حالى‌كه گردن‌هايشان را كشيده و سرهايشان را بالا آورده‌اند، و بر اثر ترس پلك‌هايشان برهم نمى‌آيد و دل‌هايشان از هر چاره و تدبيرى تهى است. (٤٣)
اى پيامبر، مردم را از روزى كه عذاب به سراغشان مى‌آيد و هلاكشان مى‌كند بيم ده. در آن روز كسانى كه ستم كرده‌اند (شرك ورزيده و كافر شده‌اند) مى‌گويند: پروردگارا، مرگ ما را تا زمانى نزديك به تأخير انداز. در اين صورت دعوت تو را مى‌پذيريم و از پيامبران پيروى مى‌كنيم. به آنان بگو: آيا پيش‌تر سوگند ياد نمى‌كرديد كه امّتى نيرومنديد و شما را فنا و انقراضى نيست؟ (٤٤)
و آيا در ديار كسانى كه بر خود ستم نمودند سكونت نكرديد؟ و حال آن‌كه براى شما آشكار شد كه با آنان چگونه رفتار كرديم، و براى شما مثل‌ها زديم و از امّت‌هاى هلاك‌شده نمونه‌هاى بسيارى بيان كرديم. (٤٥)
ما بر سر آنان عذابى فرود آورديم و آنان هم نيرنگ خود را به كار بستند، ولى نيرنگشان در اختيار خدا بود و در نزد او آشكار. پس هرگز براى آنان چاره‌ساز نشد، هرچند مكرشان چنان بود كه كوه‌ها به وسيله آن از جاى كنده مى‌شد. (٤٦)
پس هرگز مپندار كه خداوند در وعده خود با پيامبرانش تخلّف مى‌كند و به آنان يارى نمى‌رساند و دشمنانشان را كيفر نمى‌دهد، قطعا خداوند شكست‌ناپذير و انتقام‌گيرنده است. (٤٧)
روزى انتقام خواهد گرفت كه قيامت رخ دهد و زمين به غير اين زمين و آسمان‌ها نيز به غير اين آسمان‌ها مبدل شوند و پرده‌ها همه كنار رود و همگان دريابند كه در پيشگاه خداوند يگانه كه بر همه موجودات چيره است، آشكارند. (٤٨)
آن روز گنهكاران را مى‌بينى كه در زنجيرها به هم بسته شده‌اند. (٤٩)
جامه‌هايشان از قطران (ماده‌اى سياه و بدبو) است و آتش چهره آنان را مى‌پوشاند. (٥٠)
[آرى، قيامت روى مى‌دهد] تا خداوند به هركسى همان را كه فراهم آورده است سزا دهد و در آن هيچ تأخيرى نيست زيرا خدا به سرعت اعمال بندگانش را حسابرسى مى‌كند. (٥١)
اينها همه ابلاغى است براى مردم تا حقايق روشن شود و مردم به وسيله آنها بيم داده شوند و بدانند كه خدا معبودى يگانه است و صاحبان خرد نيز متذكر گردند. (٥٢)