و هركجا بر آنان دست يافتيد بكشيدشان و از مكّه، همان شهرى كه شما را از آن بيرون كردند، بيرونشان كنيد. آنان بر شرك اصرار مى‌ورزند و شما را به انواع عذاب‌ها شكنجه دادند، و شرك و شكنجه از كشتار سنگين‌تر است. و كنار مسجد الحرام با مشركان نجنگيد، مگر اين‌كه آنان در آن‌جا به كارزار شما آيند.
پس اگر به كارزار شما آمدند بكشيدشان كه سزاى كافران چنين است. (١٩١)
و اگر از جنگ در محدوده مسجد الحرام دست كشيدند، از آنان درگذريد، كه خدا آمرزنده و مهربان است. (١٩٢)
و با آنان بجنگيد تا شرك از بين برود و دين از آن خدا گردد و كسى را نرسد كه مردم را به پرستش غير خدا دعوت كند. پس اگر از شرك دست برداشتند و ايمان آوردند با آنان نجنگيد، زيرا تعدّى جز بر ضد ستمكاران روا نيست. (١٩٣)
اگر آنان در ماه حرام با شما جنگ را آغاز كردند شما نيز با آنان بجنگيد، زيرا ماه حرام در برابر ماه حرام است، و اگر حرمت مكّه و مسجد الحرام و ماه‌هاى حرام را شكستند شما نيز حرمت آنها را ناديده انگاريد كه حرمت‌ها قابل تلافى است. پس هركس بر شما تعدّى كرد، شما نيز به مثل آن بر او تعدّى كنيد، و از خدا پروا نماييد و در مقابله به مثل از حدّ تجاوز نكنيد. و بدانيد كه خدا با پرواپيشگان است. (١٩٤)
در راه خدا و براى برپايى دين هزينه جهاد را تأمين كنيد و خود را به دست خويش به هلاكت نيفكنيد، و نيكى كنيد كه خدا نيكوكاران را دوست مى‌دارد. (١٩٥)
و حج و عمره را ناتمام نگذاريد و آن را براى خدا به پايان بريد، و اگر پس از احرام، در اثر بيمارى يا از سوى دشمن بازداشته شديد و نتوانستيد حج يا عمره را تمام كنيد، هر دامى كه براى شما آسان است قربانى كنيد [سپس با تراشيدن سر از احرام خارج شويد]. و تا قربانى به جايگاهش (مكّه براى احرام عمره و منى براى احرام حجّ) نرسيده است سر خود را نتراشيد. پس اگر كسى از شما بيمار يا از ناحيه سرش در رنج باشد [و نتواند تا رسيدن قربانى به قربانگاه تحمّل كند بر او رواست كه سر خود بتراشد و از احرام خارج شود سپس‌] بايد به رسم كفّاره روزه‌اى بگيرد يا صدقه‌اى بدهد يا گوسفندى ذبح كند. و هنگامى كه ايمنيد و مانعى براى به پايان رساندن حجّ و عمره نداريد، هركس با انجام دادن عمره و خروج از احرام تا موقع پرداختن به حج، از آنچه بر او حرام بوده بهره برده است (عمره تمتّع انجام داده است)، بايد براى حج خود هر دامى كه آسان است قربانى كند، و هركس قربانى نيابد، بايد سه روز در ايام حجّ و هفت روز هنگامى كه به وطن بازگشتيد روزه بدارد، كه اين ده روز كامل است. اين‌گونه حج (حج تمتع) براى كسى مقرّر شده است كه خانواده‌اش در كنار مسجد الحرام نباشد. از خدا پروا كنيد و بدانيد كه خدا سخت‌كيفر است. (١٩٦)