به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
اى مردم، درباره همنوعان خود از پروردگارتان پروا كنيد و حقوق يكديگر را پاس داريد؛ همان كسى كه شما را از يك تن (آدم) آفريد و همسرش را از نوع او خلق كرد، و از آن دو، مردان و زنان بسيارى را پراكنده ساخت. آرى، از خدايى كه او را بزرگ و عزتمند مى‌دانيد و به نام او از يكديگر درخواست مى‌كنيد، پروا بداريد و از [پايمال كردن حقوق‌] خويشاوندان خود نيز پروا كنيد و همبستگى ميان خود و آنان را محترم شمريد، كه خدا بر شما نگهبان است و اعمال شما را براى پاداش و جزا محفوظ مى‌دارد. (١)
و اموال يتيمان را به آنان بدهيد، و اموال نامرغوب خود را با اموال مرغوب آنان جابه‌جا نكنيد، و اموالشان را با ضميمه كردن به اموال خود، مخوريد كه آن گناهى بزرگ است. (٢)
و اگر بيم داريد كه در صورت ازدواج با دختران يتيم عدل و انصاف را رعايت نكنيد، از ديگر زنان كه مورد پسند شمايند، دو تا يا سه تا يا چهار تا به همسرى گيريد، و اگر بيم داريد كه نتوانيد ميان چند همسر به عدالت رفتار كنيد، تنها يك زن را به ازدواج خويش درآوريد يا به كنيزانى كه مالك آنانيد بسنده كنيد. اين براى ستم نكردن به آنان و رعايت حقوقشان نزديك‌ترين راه است. (٣)
مهر زنان را كه هديه‌اى است، به آنان بدهيد. پس اگر چيزى از آن را با رضايت خاطر به شما بخشيدند، آن را بخوريد. گوارا و نوش‌جانتان خواهد بود. (٤)
و اموال يتيمان را كه در اختيار شماست و خدا اموال را سبب برپايى زندگى شما مردم قرار داده است به كم‌خردانشان ندهيد كه آن را تباه مى‌سازند، بلكه از درآمد آن به ايشان خوراك و پوشاك دهيد و با انان به نيكى سخن گوييد. (٥)
و يتيمان را بيازماييد تا آن‌گاه كه به حدّ ازدواج برسند؛ پس اگر در آنان بصيرتى يافتيد كه مى‌توانند براساس آن در مصرف مال خردورزى كنند، اموالشان را به آنان بدهيد و آن را به اسراف (بى‌آن‌كه حق و حقوقى در آن داشته باشيد) مخوريد، و مبادا از ترس اين‌كه چون بزرگ شوند و شما را از تصرف در اموالشان بازدارند، اينك فرصت را مغتنم شمرده از آن بهره‌بردارى كنيد. و اگر اموالشان را در تجارت به كار مى‌بريد، هركه توانگر است، از گرفتن كارمزد خوددارى كند، و هركه بينواست، به قدر متعارف از آن بخورد. و هنگامى كه اموالشان را به آنان بازمى‌گردانيد بر آنان گواه بگيريد، و خدا حسابرسى كافى است. (٦)