منافقان كسانى‌اند كه در انتظار فرجام كار شما به سر مى‌برند؛ پس اگر از جانب خدا پيروزى و گشايشى براى شما حاصل شود مى‌گويند: آيا ما با شما نبوديم؟
پس ما نيز در بهره‌ها و غنايم سهمى داريم. و اگر براى كافران نصيبى از پيروزى باشد، به آنان مى‌گويند: آيا ما بر شما چيره نشديم و شما را از پيوستن به مؤمنان بازنداشتيم؟ پس خداوند روز قيامت ميان شما داورى مى‌كند، و آن روز هرگز به سود كافران راهى بر ضد مؤمنان قرار نخواهد داد. (١٤١)
منافقان مى‌خواهند به خدا نيرنگ زنند، در حالى كه خدا با مهلتى كه به آنان مى‌دهد، به ايشان نيرنگ مى‌زند؛ و چون به نماز بايستند با سستى مى‌ايستند، به مردم خودنمايى مى‌كنند و خدا را جز اندكى ياد نمى‌كنند. (١٤٢)
آنان به قهر الهى ميان ايمان و كفر سرگردان گشته‌اند، نه با مؤمنانند و نه با كافران. خدا آنان را به سزاى كردارشان گمراه ساخته است، و هركه را خدا گمراه كند، هرگز راهى براى هدايت او نخواهى يافت. (١٤٣)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، كافران را به جاى مؤمنان دوست و ياور خود مگيريد. آيا مى‌خواهيد براى خدا بر ضد خود حجّتى آشكار پديد آوريد؟ (١٤٤)
قطعا منافقان در فروترين طبقه از آتش دوزخ خواهند بود، و هرگز براى آنان ياورى نجات‌بخش نخواهى يافت. (١٤٥)
مگر كسانى از آنان كه توبه كنند و راه صلاح در پيش گيرند و با پيروى از قرآن و سنّت پيامبر به خدا تمسّك جويند و دين خود را براى خدا خالص كنند و از هرگونه شركى بپرهيزند، كه اينان با مؤمنان خواهند بود، و به زودى خداوند پاداشى بزرگ به مؤمنان عطا خواهد كرد. (١٤٦)
اگر خدا را بر نعمت‌هايش سپاس بگزاريد و به او ايمان بياوريد او را با عذاب شما چه كار؟ خدا سپاسگزار شاكران و به شايستگان سپاس آگاه است. (١٤٧)