آگاه باشيد كه دوستان خدا را در دنيا و آخرت هيچ ترسى فرانمى‌گيرد و اندوهگين نمى‌شوند. (٦٢)
آنان كسانى‌اند كه به خدا و پيامبر ايمان آورده و در برابر خدا تسليم‌اند و پيش از اين نيز تقواپيشه بوده‌اند. (٦٣)
براى آنان در زندگى دنيا و در آخرت بشارت است. اين سخن و تقدير الهى است و سخنان و تقديرات خدا را دگرگونى نيست.
اين است سعادت بزرگ. (٦٤)
اى پيامبر، مبادا سخنان نارواى مشركان درباره خدا و دين او تو را اندوهگين كند، چرا كه عزّت به تمامى از آن خداست و مشركان و معبودانشان هيچ نصيبى از عزّت ندارند، و اوست كه سخنان آنان را مى‌شنود و به حال تو و آنان آگاه است و هرگاه بخواهد آنان را به سزاى كردارشان مى‌رساند. (٦٥)
بدانيد كه هركه در آسمان‌ها و هركه در زمين است از آن خداست و كارش به دست اوست و كسانى كه غير خدا را شريك او مى‌خوانند، در حقيقت از آن شريكان پيروى نمى‌كنند، زيرا آنها واقعيّتى ندارند. آنان جز پيرو گمان و پندار خود نيستند و جز به حدس سخن نمى‌گويند. (٦٦)
اوست آن‌كه شب را براى شما پديد آورد تا در آن آرام گيريد و روز را روشن آفريد. به راستى در اينها نشانه‌هايى بر يكتايى خداست، و تنها كسانى كه گوش شنوا دارند سخن حق را شنيده و نشانه‌ها را درك مى‌كنند. (٦٧)
گفتند:
خدا فرزندى براى خود برگرفته است. او پاك و منزّه است از اين‌كه نيازمند فرزندى باشد. او از همه چيز بى‌نياز است. آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است ملك اوست. شما هيچ برهانى بر ادّعاى خويش نداريد. آيا چيزى را كه نمى‌دانيد، به دروغ به خدا نسبت مى‌دهيد؟ (٦٨)
بگو: قطعا كسانى كه بر خدا دروغ مى‌بندند نيكبخت نمى‌شوند. (٦٩)
در دنيا اندك بهره‌اى دارند، سپس بازگشتشان به سوى ماست، آن‌گاه به سزاى اين‌كه كفر ورزيدند عذاب سخت را به ايشان مى‌چشانيم. (٧٠)