آرى، وعده قيامت و حساب و جزا دروغ نيست، بلكه ما با اين وعده حق را برايشان آورده‌ايم، و قطعا منكران قيامت دروغ مى‌گويند كه رستاخيز را ناممكن مى‌دانند. (٩٠)
خدا فرزندى اختيار نكرده است تا او نيز خدا باشد، و هرگز با وجود خدا هيچ معبود و خداوندگارى نبوده است، زيرا اگر خدايانى وجود مى‌داشت، هركدام با آنچه آفريده بود به سويى مى‌رفت و در نتيجه نظام هستى از هم گسسته مى‌شد، و علاوه‌براين بعضى از آن خدايان بر بعضى ديگر برترى مى‌يافتند.
منزّه است خدا از آنچه مردم او را بدان وصف مى‌كنند؛ (٩١)
همان خدايى كه داناى نهان و آشكار است و مى‌داند كه خداوندگارى جز او نيست. پس او والاتر از آن است كه شريكى براى وى پندارند. (٩٢)
اى پيامبر، خدايت را بخوان و بگو: پروردگارا، اگر مى‌خواهى عذابى را كه به مشركان وعده داده مى‌شود در اين دنيا به من نشان دهى، (٩٣)
پروردگارا، مرا از ميان اين ستم‌پيشگان بيرون بر تا عذاب موعود دامنگير من نشود. (٩٤)
و ما قطعا تواناييم بر اين‌كه آنچه را به مشركان وعده مى‌دهيم به تو نشان دهيم. (٩٥)
اما اكنون كه در ميانشان هستى، بايد رفتار بدشان را با نيكوترين خصلت‌ها دفع كنى. ما به سخنان ناشايسته‌اى كه مشركان ما را بدان وصف مى‌كنند داناتريم. (٩٦)
و بگو: پروردگارا، از وسوسه‌ها و اغواگرى‌هاى شياطين به تو پناه مى‌برم. (٩٧)
پروردگارا، و از اين‌كه نزد من حاضر شوند به تو پناه مى‌برم. (٩٨)
اين كفرپيشگان همچنان به كفر خود ادامه مى‌دهند و به ثروت خود مغرورند؛ تا آن‌گاه كه مرگ به سراغ يكى از آنان بيايد، در آن حال به درگاه خدا استغاثه مى‌كند و نداى «يا ربّ» سرمى‌دهد و به فرشتگان مى‌گويد: مرا به دنيا بازگردانيد؛ (٩٩)
اگر بازگردم، شايد در ثروتى كه از خود بر جاى نهاده‌ام كارى شايسته كنم و آنها را براى خشنودى خدا انفاق نمايم. چنين نيست، درخواست بازگشت بى‌اثر است، او فقط اين سخن را بر زبان مى‌آورد، و فراروى آدميان پس از مرگ، جهانى است ميان دنيا و آخرت تا روزى كه برانگيخته شوند. (١٠٠)
پس هنگامى كه در صور دميده شود و مردگان زنده شوند، در آن روز ميانشان خويشاوندى نمى‌ماند و هيچ‌كس به كار ديگرى نخواهد آمد و از حال و كار يكديگر نخواهند پرسيد. (١٠١)
آن روز اعمال انسان را مى‌سنجند؛ پس كسانى كه اعمالشان وزين است، آنان سعادتمندند. (١٠٢)
و كسانى كه اعمالشان سبك است آنان كسانى‌اند كه هستى خود را باخته‌اند و در دوزخ جاودانه خواهند بود. (١٠٣)
شعله آتش صورت‌هايشان را مى‌گدازد و آنان در آن‌جا با لب‌هاى سوخته و جمع شده و دندان‌هاى آشكار، به سر مى‌برند. (١٠٤)