آيا ندانسته‌اى كه خدا آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را در زمين است مى‌داند؟ هيچ رازى ميان سه تن روى نمى‌دهد مگر اين‌كه او چهارمين آنهاست، و نه ميان پنج تن مگر اين‌كه او ششمين آنهاست، و نه كمتر از اين تعداد و نه بيشتر از آن، مگر اين‌كه هركجا باشند او با آنها و از رازشان آگاه است. سپس روز قيامت آنان را به حقيقت آنچه كرده‌اند آگاه مى‌كند.
به يقين خدا به هرچيزى به خوبى داناست. (٧)
آيا به كسانى ننگريسته‌اى كه از نجوا كردن نهى شده‌اند ولى هنوز از اين كار بازنايستاده‌اند و پيوسته به آنچه از آن نهى شده‌اند بازمى‌گردند؟
آنان درباره گناه و تجاوز به حقوق مردم و سرپيچى از فرمان‌هاى پيامبر با يكديگر نجوا مى‌كنند، و هنگامى كه نزد تو مى‌آيند با چيزى (كلماتى) بر تو سلام مى‌كنند كه خدا با آن بر تو سلام نكرده است، و در آن حال با خود مى‌گويند: اگر او پيامبرى بر حق است چرا خدا ما را به سبب آنچه به او مى‌گوييم و اين‌گونه اهانتش مى‌كنيم عذاب نمى‌كند؟ بدانند كه دوزخ براى آنان بس است كه به آن درمى‌آيند و به آتشش مى‌سوزند و آن بد بازگشتگاهى است. (٨)
اما شما اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هنگامى كه با يكديگر نجوا مى‌كنيد، از روى آوردن به گناه و تجاوز به حقوق مردم و سرپيچى از دستورات رسول خدا سخن مگوييد، بلكه در نجواهايتان از گرايش به كارهاى پسنديده و رعايت تقوا سخن به ميان آوريد و از خدا كه به سوى او محشور مى‌شويد پروا بداريد. (٩)
جز اين نيست كه نجواى منافقان و بيماردلان برخاسته از وسوسه‌هاى شيطان است. او آنان را به نجوا وامى‌دارد تا كسانى را كه ايمان آورده‌اند اندوهگين كند و افكارشان را به گمان اين‌كه حادثه ناگوارى رخ داده است مضطرب و پريشان سازد. ولى مؤمنان بدانند كه كارها به دست خداست و شيطان و دسيسه‌هاى او زيانى به آنان نمى‌رساند، مگر آن‌كه خدا رخصت دهد. پس مؤمنان بايد تنها بر خدا توكّل كنند. (١٠)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هنگامى كه در هرمجلسى به شما گفته شد براى ديگران جاى بگشاييد، براى آنان جاى بگشاييد در اين صورت خدا به پاداش آن بهشت را براى شما فراخ مى‌سازد، و هنگامى كه به شما گفته شد برخيزيد تا كسانى كه در علم و تقوا از شما برترند بنشينند، برخيزيد. اگر چنين كنيد، خداوند كسانى از شما را كه ايمان آورده‌اند، يك درجه و كسانى را كه علاوه بر ايمان، دانش نيز به آنان داده شده است چندين درجه بالا مى‌برد، و خدا به آنچه مى‌كنيد آگاه است. (١١)