اى پيامبر، اكنون كه سرگذشت پيشينيان را بر تو حكايت كرديم و دانستى كه آنان بر اثر شرك هلاك شدند، مبادا در عبادت اين مردم ترديد كنى و گمان برى كه شايد حجّتى دارند. آنان جز همان‌گونه كه پيش‌تر پدرانشان (امت‌هاى گذشته) بى‌هيچ حجتى غير خدا را مى‌پرستيدند چيزى نمى‌پرستند، و قطعا ما سهم آنان را از عذاب بى‌كم و كاست به آنان خواهيم داد. (١٠٩)
اختلاف و ترديد مردم در قرآن بر تو گران نيايد؛ اختلاف و ترديد در كتاب‌هاى آسمانى چيز تازه‌اى نيست؛ ما به موسى نيز كتاب آسمانى داديم ولى در آن اختلاف شد، و اگر از جانب پروردگارت سخنى صادر نشده بود كه براى انسان‌ها در زمين سرآمدى هست، قطعا ميان كسانى كه در آن كتاب اختلاف كردند داورى شده و هركس به سزاى كردارش رسيده بود. آرى قوم موسى درباره كتاب او سخت در شك و ترديد بودند. (١١٠)
و قطعا پروردگار تو به همه كسانى كه در كتاب موسى اختلاف كردند سزاى اعمالشان را به‌طور كامل خواهد داد، زيرا او به آنچه مى‌كنند آگاه است. (١١١)
پس همان‌گونه كه فرمان يافته‌اى بر اين دين پايدار باش و كسانى هم كه از شرك توبه كرده و همراه تو ايمان آورده‌اند بايد پايدارى كنند، و مبادا طغيان كنيد و از بندگى خدا كه خدا در فطرت شما نهاده است منحرف شويد، كه او به آنچه مى‌كنيد بيناست و در صورت نافرمانى شما را مؤاخذه خواهد كرد. (١١٢)
و به كسانى كه ستم كرده‌اند (دين خدا را نپذيرفته‌اند) اعتماد نكنيد كه آتش دوزخ به شما مى‌رسد و در سراى آخرت جز خدا براى شما دوستانى يارى‌رسان نيست و آن‌گاه است كه از سوى هيچ‌كس يارى نمى‌شويد. (١١٣)
در دو طرف روز (صبح و عصر) و نيز در ساعاتى از آغاز شب براى مردم نماز برپادار، زيرا نماز از كارهاى نيك است و كارهاى نيك گناهان را از بين مى‌برد. اين حقيقت كه نيكى زداينده بدى است تذكارى است براى كسانى كه به ياد خدا هستند. (١١٤)
و بر دشوارى‌هاى راه رسالت و آزار كافران صبر كن كه خداوند پاداش نيكوكاران را تباه نمى‌سازد. (١١٥)
شگفت است كه چرا از امّت‌هايى كه پيش از شما مى‌زيستند، گروهى نبودند كه قومشان را از فسادگرى در زمين بازدارند و از عذاب برهانند. آرى عدّه‌اى اندك باقى ماندند، همانان كه چون عذاب فرارسيد نجاتشان داديم؛ و كسانى كه ستم كردند، از پى لذت‌ها و نعمت‌هايى رفتند كه در آن غوطه‌ور بودند، در حالى‌كه گنهكار بودند. (١١٦)
و پروردگار تو بر آن نبوده است كه شهرهايى را كه مردم آن اهل صلاحند به ستم هلاك كند، زيرا او هرگز به بندگانش ستم روا نمى‌دارد. (١١٧)