اى پيامبر، بگو: من براى خود مالك هيچ سودى نيستم تا آن را به سوى خود جلب كنم و مالك هيچ زيانى نيز نيستم تا آن را از خود بازدارم، مگر آنچه خدا براى من بخواهد. و اگر غيب مى‌دانستم، خير و نيكى بسيارى براى خود گرد مى‌آوردم و بدى به من نمى‌رسيد. من جز هشداردهنده و نويدرسان نيستم. (١٨٨)
خداست آن‌كه شما را از يك تن آفريد و همسرش را از نوع او قرار داد تا در كنارش بيارامد؛ پس چون با وى درآميخت، همسرش به نطفه او كه بارى سبك بود باردار شد و مدتى را با آن سپرى كرد تا آن‌كه جنينى سنگين شد، و چون بدان گرانبار گشت، هردو تن (پدر و مادر) خداوند، پروردگارشان را خواندند و با او چنين پيمان بستند كه اگر فرزندى سالم و درخور بقا به ما عطا كنى قطعا از سپاسگزاران تو خواهيم بود. (١٨٩)
پس هنگامى كه به آن دو فرزندى شايسته عطا كرد، براى خدا در آنچه به آنان داده بود شريكانى قرار دادند، پس خداوند برتر از آن است كه آدميان به او شرك ورزند. (١٩٠)
آيا بت‌هايى را شريك خدا قرار مى‌دهند كه چيزى نمى‌آفرينند و خودشان آفريده مى‌شوند (پديدآورنده‌اى دارند)؟ (١٩١)
و نه بر يارى پرستشگران خود توانايى دارند و نه مى‌توانند خويشتن را يارى كنند. (١٩٢)
و اگر آنها را به راه راست فراخوانيد از شما پيروى نمى‌كنند. براى شما يكسان است، چه آنها را براى نيازهاى خود بخوانيد يا خاموش باشيد. (١٩٣)
كسانى را كه به جاى خدا مى‌خوانيد بندگانى مانند خود شما هستند؛ پس آنها را بخوانيد و خواسته‌هاى خود را از آنها بخواهيد، اگر راست مى‌گوييد كه بر آنجام كارهايى توانايند بايد پاسخ شما را بدهند و خواسته شما را اجابت كنند. (١٩٤)
آيا آنها پاهايى دارند كه با آن راه روند، يا دست‌هايى دارند كه با آن بگيرند و بر چيزى تسلط يابند، يا ديدگانى دارند كه با آن بنگرند، يا گوش‌هايى دارند كه با آن بشنوند؟ اى پيامبر، به مشركان بگو: معبودان خود را كه شريك خدا مى‌پنداريد به يارى فراخوانيد آن‌گاه بر ضد من نيرنگ كنيد و مرا مهلت ندهيد. (١٩٥)