و همانا پيش از تو پيامبرانى را به رسالت فرستاديم. از آنان كسانى‌اند كه سرگذشتشان را براى تو حكايت كرده‌ايم و از آنان كسانى‌اند كه داستانشان را براى تو حكايت نكرده‌ايم، و هيچ پيامبرى را نرسد كه جز به اذن خدا آيتى بياورد كه امّت كفرپيشه خود را با آن عذاب كند و حق را چيره سازد، ولى چون امر خدا به عذاب در رسد، ميان پيامبران و امّت آنها به حق داورى مى‌شود، و آن‌جاست كه باطل‌گرايان زيان مى‌بينند. (٧٨)
خداست آن‌كه دام‌ها (شتر، گاو و گوسفند) را براى شما آفريد تا بر برخى از آنها سوار شويد. و گوشت برخى از آنها را مى‌خوريد. (٧٩)
و براى شما در آنها سودهايى است (از پشم، مو، كرك و پوستشان استفاده مى‌كنيد و از شيرشان بهره مى‌بريد) آنها را آفريد تا شما با سوار شدن بر آنها به مقصودى كه در نظر داريد برسيد، و شما را بر آنها و كشتى‌ها سوار مى‌كنند. (٨٠)
و خدا آيات و نشانه‌هاى يكتايى خود را، هم در آفرينش و هم به واسطه پيامبرانش، به شما مى‌نماياند؛ پس كدام‌يك از آيات خدا را انكار مى‌كنيد؟ (٨١)
آيا اينان كه يگانگى خدا را باور ندارند در زمين گردش نكرده‌اند تا به ديده عبرت بنگرند كه فرجام كسانى كه پيش از آنان بودند چگونه شد؟ آنان، هم تعدادشان بيشتر از اينان بود و هم نيرومندتر بودند، و بناهايى كه در زمين برجاى گذاشتند از بناهايى كه اينان دارند بيشتر استوارتر بود، ولى آنچه به دست مى‌آوردند به حالشان سودى نبخشيد و عذاب خدا را از آنان بازنداشت. (٨٢)
و هنگامى كه پيامبرانشان آن معارف روشن را برايشان آوردند، به دانشى كه خود داشتند دل خوش كردند و پيام رسولان را به تمسخر گرفتند، ولى سرانجام همان چيزى كه به استهزا مى‌گرفتند بر آنان فرود آمد. (٨٣)
پس وقتى عذاب سخت ما را ديدند، گفتند: خدا را به يكتايى باور داريم و به آنچه به سبب آن مشرك شديم كفر مى‌ورزيم. (٨٤)
ولى هنگامى كه عذاب سخت ما را مشاهده كردند، ديگر ايمانشان برايشان سودى نداشت؛ چرا كه از روى ناچارى ايمان آوردند. خدا اين سنت را مقرّر كرده و همواره در ميان بندگانش جارى بوده است كه توبه مردم بعد از آن‌كه عذاب را مشاهده كردند پذيرفته نشود، در آن‌جا كافران زيان مى‌كنند. (٨٥)