اى پيامبر، به مشركان بگو: آيا نديده‌ايد كه خداوند آنچه را كه در آسمان‌ها و آنچه را كه در زمين است به نفع شما رام ساخته و نعمت‌هاى آشكار و نهانش را به وفور بر شما ارزانى داشته است؟ با اين حال، گروهى از مردم درباره يكتايى خداوند جدال مى‌كنند بى‌آن‌كه به دانشى برخاسته از دليل عقلى و يا به هدايت و الهامى از جانب خداوند و يا به كتابى آسمانى كه روشنگر است تمسّك كنند. (٢٠)
و هنگامى كه به آنان گفته شود:
از آيينى كه خدا نازل كرده است پيروى كنيد، خواهند گفت: چنين نمى‌كنيم، بلكه پيرو سنتى خواهيم بود كه پدرانمان را بر آن يافته‌ايم. آيا بر پيروى از پدرانشان اصرار دارند هرچند شيطان آنان را بدين پيروى به سوى عذاب آتش فراخوانده باشد؟ (٢١)
و هركس تسليم خدا شود و با تمام وجود به پرستش او روى آورد قطعا به محكم‌ترين دستاويز چنگ زده است و فرجام كارش نجات و رستگارى است، چرا كه فرجام كارها به سوى خداوند و در اختيار اوست. (٢٢)
و كسانى كه كفر ورزيده‌اند، نبايد كفرشان مايه اندوه تو گردد. بازگشت آنان به سوى ماست و ما آنان را به حقيقت آنچه كرده‌اند آگاه خواهيم ساخت و پيامدهاى اعمالشان را كه آتش است به آنان نشان خواهيم داد. همانا خداوند به انديشه‌ها و نيّت‌هاى نهفته در سينه‌ها، به خوبى داناست. (٢٣)
كافران مپندارند كه در اين جهان از تحت قدرت ما خارج شده‌اند؛ ما به آنان اندك بهره‌اى مى‌دهيم سپس آنان را به اجبار به سوى عذابى سخت خواهيم برد. (٢٤)
اگر از اين مشركان بپرسى: چه‌كسى آسمان‌ها و زمين را آفريده است؟ قطعا خواهند گفت خدا آفريدگار هستى است. اى پيامبر، تو به خاطر اعتراف مشركان كه در حقيقت اعتراف به توحيد است، خدا را ستايش كن؛ ولى بيشتر آنان نمى‌دانند كه تدبير امور هستى از آفرينش آنها جدا نيست و اعتراف به آفريدگارى خدا اعتراف به يكتايى و نفى شريك از اوست. آرى، گروه اندكى از مشركان اين حقيقت را درمى‌يابند ولى آن را انكار مى‌كنند. (٢٥)
آنچه در آسمان‌ها و زمين وجود دارد فقط از آن خداست، زيرا تنها خداست كه بى‌نياز است و بر كارهايش كه همه زيباست، ستايش مى‌شود. (٢٦)
و اگر هردرختى كه در پهنه زمين است قلم باشد، و هرچه دريا هست مركّب گردد و هفت درياى ديگر (درياهاى بسيار) به مدد آيد و بر آن افزوده شود، آن‌گاه با آن قلم‌ها و مركّب‌ها آفريده‌هاى خداوند نگارش يابد، درياها تمام مى‌شود و نگارش آفريده‌هاى خدا به پايان نمى‌رسد، به راستى او عزيز است و چيزى بر او غالب نمى‌آيد و حكيم است و تدبير امور هستى را به هيچ‌كس وا نمى‌گذارد. (٢٧)
مپنداريد كه حسابرسى اعمال اين‌همه خلايق امكان‌پذير نيست، زيرا نزد خدا، آفرينش همه شما و برانگيختنتان، مانند آفرينش و برانگيختن يك تن است، چرا كه خداوند خود شنواى هرگفتار و بينا به هركردارى است. (٢٨)