اگر از تهيدستان به علّت آن كه مالى در اختيار ندارى روى مى‌گردانى، و گشايشى را از پروردگارت مى‌طلبى كه اميد آن را دارى، با آنان به نرمى سخن بگوى و آنان را با مهربانى بازگردان. (٢٨)
و دست خويش بر گردن مبند و بخل مكن و بسيار هم آن را مگشاى كه هرچه دارى ببخشى و در نتيجه نكوهيده و برهنه بر جاى بنشينى. (٢٩)
اين سنّت پروردگار توست كه روزى را براى هركه بخواهد گشاده مى‌سازد و بر هركه بخواهد تنگ مى‌گيرد. به يقين او به بندگانش آگاه و بيناست. (٣٠)
و فرزندانتان را از بيم اين‌كه مبادا تهيدست شويد و آنان به گدايى بيفتند يا با كسانى كه همرديف شما نيستند ازدواج كنند نكشيد؛ ماييم كه به آنان و شما روزى مى‌دهيم. راستى كشتن آنان خطايى است بزرگ. (٣١)
و به زنا نزديك نشويد كه آن كارى زشت و راهى بد و نادرست است. (٣٢)
و انسان را- كه خدا كشتن او را حرام كرده است- جز به حق نكشيد، و هركس به ستم كشته شود، براى ولىّ او سلطه‌اى بر قاتل قرار داده‌ايم؛ پس نبايد در كشتن زياده‌روى كند (چند تن را در برابر يك نفر بكشد يا كسى جز قاتل را به قتل رساند). بى‌ترديد، ولىّ مقتول با حكمى كه مقرر داشته‌ايم يارى شده است. (٣٣)
و به مال يتيم- جز به بهترين وجهى كه براى او سودآورتر است- نزديك نشويد تا به توانايى خود برسد، و به پيمان‌ها وفا كنيد كه قطعا پيمان‌ها مورد سؤال قرار خواهند گرفت. (٣٤)
و چون پيمانه مى‌كنيد، پيمانه را پر سازيد و اجناس را با ترازوى درست وزن كنيد كه اين بهتر است و فرجامى نيكوتر دارد. (٣٥)
و از باورها، رفتارها و گفتارهايى كه بدانها علم ندارى پيروى مكن، زيرا گوش و چشم و دل، از همه اينها سؤال مى‌شود كه آيا آنچه را دريافته بودند علم بود يا شك و ترديدى به همراه داشت. (٣٦)
و در زمين از روى سرمستى و خودبينى گام برمدار، كه تو هرگز نمى‌توانى زمين را بشكافى و در بزرگى هرگز به بلنداى كوه‌ها نخواهى رسيد. (٣٧)
همه آن تكليف‌ها كه برشمرديم، بدش نزد پروردگار تو زشت و ناپسند است. (٣٨)