مگر شما را از نطفه كه آبى ناچيز است نيافريديم؟ (٢٠)
پس آن را در رحم كه براى نگهدارى از نطفه جايگاهى استوار است قرار داديم، (٢١)
تا زمانى معلوم كه پايان مدّت باردارى است. (٢٢)
آرى، شما را آفريديم و امورتان را تقدير كرديم، پس ما نيكو تقديركنندگانيم. (٢٣)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان! (٢٤)
مگر ما زمين را گردآورنده بندگان نساختيم، (٢٥)
كه زندگان و مردگان را در خود گرد مى‌آورد؟ (٢٦)
و در آن كوه‌هايى استوار و بلند پديد آورديم و آبى شيرين و گوارا كه از آنها سرچشمه مى‌گيرد براى نوشيدن در اختيارتان نهاديم. آيا باز هم مى‌پنداريد تدبير امور شما جز در اختيار ماست؟ (٢٧)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان! (٢٨)
خدا به آنان مى‌گويد: به سوى آتشى كه آن را دروغ مى‌شمرديد روانه شويد. (٢٩)
روانه شويد به سوى سايه‌اى از دود كه داراى سه شاخه است. (٣٠)
سايه‌اى كه نه مانع از حرارت است و نه شعله آتش را بازمى‌دارد. (٣١)
آتش دوزخ شراره‌هايى به بزرگى كاخ مى‌پراند. (٣٢)
گويى آنها شترانى زرد رنگ‌اند. (٣٣)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان! (٣٤)
اين روز داورى روزى است كه منكران قيامت در آن سخن نمى‌گويند. (٣٥)
و به آنان اجازه سخن گفتن نمى‌دهند تا بتوانند براى گناهان خود عذرى بياورند. (٣٦)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان! (٣٧)
اين است روز جدايى ميان حق‌جويان و باطل‌گرايان، كه شما و تكذيب‌كنندگان امّت‌هاى نخستين را در آن گرد آورده‌ايم. (٣٨)
پس اگر نيرنگى داريد، با من نيرنگ كنيد و عذاب دوزخ را از خود بگردانيد. (٣٩)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان! (٤٠)
امّا تقواپيشگان در زير سايه‌ها و كنار چشمه‌ساران، (٤١)
و ميوه‌هايى كه دلخواهشان است به سر مى‌برند. (٤٢)
به آنان گفته مى‌شود: به پاداش آنچه انجام مى‌داديد بخوريد و بياشاميد كه بر شما گواراست. (٤٣)
همانا ما نيكوكاران را اين‌گونه پاداش مى‌دهيم. (٤٤)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان! (٤٥)
اى منكران رستاخيز، در اين سراى دنيا بخوريد و اندك‌زمانى بهره بريد، ولى بدانيد كه اين مايه نيكبختى شما نيست، زيرا شما مجرميد و سزاى مجرمان آتش دوزخ است. (٤٦)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان. (٤٧)
و چون به آنان گفته شود: نماز گزارده ركوع نماييد، نماز نمى‌گزارند و ركوع نمى‌كنند. (٤٨)
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان! (٤٩)
اگر اين قرآن را كه معجزه‌اى الهى است باور نمى‌كنند، به كدامين سخن بعد از آن ايمان مى‌آورند؟ (٥٠)