و چون مردم از گورها برانگيخته شوند و به سوى محشر روانه گردند، معبودان اهل شرك دشمن پرستشگران خود شوند و با تبرّى از آنان به عبادتشان كافر گردند. (٦)
و چون آيات روشن و ترديدناپذير ما بر آنان تلاوت شود، كسانى كه كافر شده‌اند، درباره آن آيات سراسر حق- آن‌گاه كه به ايشان رسد- مى‌گويند: اين افسونى است آشكار. (٧)
بلكه مى‌گويند: محمّد خود قرآن را ساخته و آن را كلام خدا مى‌شمرد.
بگو: اگر من آن را ساخته باشم، خداوند مرا گرفتار عذاب مى‌كند و شما را ياراى آن نيست كه چيزى از عذاب او را از من بگردانيد. او به ياوه‌سرايى شما درباره قرآن داناتر است. در اثبات الهى بودن قرآن همين بس كه خدا ميان من و شما گواهى دهد. او بسيار آمرزنده و مهربان است كه پيامبران را براى هدايت مردم برمى‌انگيزد. (٨)
به آنان بگو: من در رفتار و كردارم راه تازه‌اى برخلاف پيامبران پيشين برنگزيده‌ام و نمى‌دانم با من و شما چه خواهد شد و چه پيشامدى براى ما رخ خواهد داد، مگر اين‌كه در اين‌باره به من وحى شود، و من جز از آنچه به سويم وحى مى‌شود، پيروى نمى‌كنم و جز پيامبرى هشداردهنده كه پيامش را به روشنى بيان مى‌كند، نيستم. (٩)
به مشركان بگو: به من خبر دهيد، اگر اين قرآن از جانب خدا باشد در حالى‌كه شما بدان كافر شده‌ايد، و نيز اگر شاهدى از بنى اسرائيل بر كتابى كه معارف آن مانند قرآن است شهادت دهد و از پى آن به قرآن ايمان بياورد و شما از پذيرش آن تكبّر ورزيد، آيا با اين وصف شما گمراه نيستيد؟ به يقين خداوند ستمكاران را به سوى حق رهنمون نمى‌شود. (١٠)
و كسانى كه كافر شدند، درباره مؤمنان گفتند: اگر ايمان به قرآن پسنديده بود، آنان كه فرومايه‌اند در ايمان به آن بر ما سبقت نمى‌گرفتند. و چون بدان هدايت نيافته‌اند خواهند گفت: اين قرآن دروغى كهنه و قديمى است. (١١)
آنان قرآن را دروغ مى‌شمرند در صورتى كه پيش از آن، كتاب موسى كه پيشواى بنى اسرائيل و مايه رحمت آنان بود وجود داشته است، و اين قرآن كتابى است به زبان عربى كه تصديق‌كننده آن است و با اين هدف نازل شده است كه ستمكاران را هشدار دهد و براى نيكوكاران بشارتى باشد. (١٢)
همانا كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداست، سپس بى‌هيچ انحرافى بر اين سخن ثابت قدم ماندند، نه ترسى بر آنان خواهد بود و نه اندوهگين مى‌شوند. (١٣)
اينان اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند بود؛ اين پاداش را در برابر كارهاى شايسته‌اى كه مى‌كردند، به آنان مى‌دهند. (١٤)