به يقين قوم سبا را در محل سكونتشان نشانه‌اى [از رحمت و نعمت خدا] بود: دو باغستان كه يكى سمت راست و ديگرى بر سمت چپ ديارشان قرار داشت. به آنان گفتيم: از رزق پروردگارتان كه در اين بوستان‌ها پديد آورده است تناول كنيد و او را بر نعمتش شكرگزار باشيد. شهرى است نيكو و دلپسند و پروردگارى است بس آمرزنده. (١٥)
ولى آنان روى گرداندند و سپاس خدا را به‌جا نياوردند؛ پس به سزاى كردارشان سيلاب آن سدّ را كه در ديارشان بود بر آنان روانه كرديم. سيل، ديار قوم سبا را درنورديد و هردو بوستانشان را نابود كرد، و ما باغ‌هاى پرنعمتشان را به دو باغى كه داراى ميوه‌اى تلخ و درخت شوره‌گز و اندكى درخت كنار بود، تبديل كرديم. (١٦)
اين سزا را بدان سبب بر قوم سبا روا داشتيم كه كفر ورزيدند و شكر نعمت نكردند، و آيا جز كسى را كه بسيار ناسپاس است كيفر مى‌دهيم؟ (١٧)
از نعمت‌هايى كه به قوم سبا ارزانى داشته بوديم اين بود كه ميان آنان و شهرهايى كه در آنها بركت نهاده بوديم، آبادى‌هايى نزديك به هم قرار داده بوديم؛ آبادى‌هايى آشكار كه هركدام از آنها از آبادى مجاورش قابل رؤيت بود، و نيز فاصله آنها را به يك اندازه مقرر كرده بوديم، و به آنان گفتيم: در اين آبادى‌ها سير و سفر كنيد؛ خواه روزها حركت كنيد و خواه شب‌ها، هماره در امن و امانيد و خطرى در پيش نداريد. (١٨)
ولى قوم سبا آن نعمت‌ها را ناسپاسى كردند و گفتند: پروردگارا، ميان سفرهاى ما فاصله‌هاى دور و دراز قرار ده، كه اين‌همه شهر و ديار در طول سفر ملال‌آور است. آنان با ارتكاب گناهان بر خويشتن ستم كردند؛ ما هم آنان را از ميان برديم، به‌گونه‌اى كه هيچ اثرى از ايشان باقى نگذاشتيم، جز اين‌كه آنها را به صورت قصه‌هايى بر سر زبان‌ها نهاديم. آرى آنان را سخت پراكنده ساختيم به‌گونه‌اى كه هيچ گروهى با نام و نشان قوم سبا يافت نمى‌شد. به راستى كه در سرگذشت آنان براى هركسى كه بسيار شكيبا و سپاسگزار باشد، نشانه‌هايى است بر لزوم پرستش خدا و تحقق روز جزا و پاداش. (١٩)
به يقين ابليس گمان خود را درباره آدميان (گمراه ساختن آنان) به ثبوت رسانيد، از اين‌رو همگان جز گروهى كه سراى آخرت را باور داشتند، از او پيروى كردند. (٢٠)
و ابليس بر آدميان هيچ‌گونه تسلطى ندارد كه به اجبار آنان را به بيراهه برد، مگر سلطه‌اى كه آدميان خود بخواهند، و اين مقدار سلطه را از آن‌رو به ابليس داديم تا كسى را كه به آخرت ايمان دارد از كسى كه در آن شك دارد مشخص كنيم. و پروردگارت بر هرچيزى نگهبان است و هيچ چيز از علم او محو نمى‌شود. (٢١)
اى پيامبر، به مشركان بگو: كسانى را كه به جاى خدا معبود خود پنداشته‌ايد بخوانيد و نيازهايتان را از آنها بخواهيد؛ آنها هموزن ذرّه‌اى نه در آسمان‌ها و نه در زمين مالك نيستند و در ملكيت آسمان‌ها و زمين هيچ شركتى با خدا ندارند و هيچ‌يك از آنها در تدبير امور هستى ياور و پشتيبان خدا نيست، پس چگونه مى‌توانند نيازى را برآورده سازند تا سزاوار پرستش باشند؟ (٢٢)