سوره فصّلت/ ٤١
به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
حا. ميم. (١)
اين كتاب از جانب خداوند گسترده‌مهر مهربان فروفرستاده شده است؛ كتابى كه امور دنيا و آخرت آدميان را اصلاح مى‌كند؛ (٢)
كتابى كه آياتش به‌طور مشروح بيان شده است. قرآنى است به زبان عربى براى مردمى كه اهل دانشند. (٣)
كتابى كه نويدبخش و هشداردهنده است، ولى بيشتر آنان (مردم مكّه) روى برتافتند؛ پس آنان نمى‌شنوند و حق را نمى‌پذيرند. (٤)
و به پيامبر گفتند: دل‌هايمان از آنچه ما را بدان مى‌خوانى در پوشش‌هاست و سخن تو را درك نمى‌كند، و در گوش‌هاى ما سنگينى است و گفتار تو را نمى‌شنود، و ميان ما و تو حجابى ستبر است. كه راه تفاهم را از ميان برده است.
پس تو بر ضدّ ما بكوش كه ما نيز بر ضدّ تو تلاش خواهيم كرد. (٥)
اى پيامبر، در پاسخ آنان بگو: جز اين نيست كه من بشرى چون شمايم، با اين تفاوت كه به من وحى مى‌شود كه معبود شما معبودى يگانه است؛ پس در پرتو توحيد، راست‌قامتان به سوى او روى آوريد و آمرزش شرك‌ورزى‌ها و گناهانتان را از او بخواهيد، كه واى بر حال مشركان! (٦)
همانان كه در راه خدا انفاق نمى‌كنند و آخرت را باور ندارند. (٧)
اما كسانى كه [به يكتايى خدا و جهان آخرت‌] ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، قطعا براى آنان پاداشى بى‌منّت خواهد بود. (٨)
بگو: آيا واقعا شما به آن كسى كه زمين را در دو مرحله آفريد كفر مى‌ورزيد و براى او همتايانى قرار مى‌دهيد؟ اين جاى شگفتى است. آن بلندمرتبه، پروردگار همه جهان‌هاست. (٩)
او زمين را آفريد و در آن از فرازش كوه‌هايى استوار پديد آورد و در آن خير و بركت فراوان نهاد، و خوراكى‌هاى آن را در چهار فصل، تقدير فرمود، در حالى‌كه آنها با آنچه موجودات با زبان نيازشان خواهان آنند برابر است. (١٠)
سپس به آفرينش آسمان پرداخت، و آن توده‌اى از دود بود. پس به آسمان و زمين فرمود:
خواه يا ناخواه بايد به صحنه وجود بياييد. گفتند: آمديم و همه به دلخواه مطيع فرمان توييم. (١١)