و نزديك بود مشركان تو را از سرزمين مكّه بركنند تا از آن‌جا بيرونت كنند؛ در آن صورت پس از تو جز اندك‌زمانى باقى نمى‌مانند و به حكم سنّت ما نابود مى‌شوند. (٧٦)
همان سنّتى كه براى همه پيامبرانى كه پيش از تو به رسالت فرستاديم مقرّر داشتيم، و هرگز براى سنّت ما دگرگونى نخواهى يافت. (٧٧)
نماز را از هنگامى كه خورشيد از وسط آسمان مى‌گذرد تا آن‌گاه كه تاريكى شب به نهايت مى‌رسد برپا دار، و نماز صبح را نيز هنگام طلوع فجر به جاى آور كه قطعا نماز صبح مشهود فرشتگان شب و روز است. (٧٨)
و پاره‌اى از شب را به نماز بيدار باش كه اين براى تو افزون بر نمازهاى واجب است، باشد كه پروردگارت به تو مقامى عطا كند كه همه آن را بستايند و تو را با آن مقام (مقام شفاعت) در قيامت برانگيزد. (٧٩)
و بگو:
پروردگارا، مرا در هركارى وارد مى‌كنى با راستى و درستى وارد كن و از هركارى بيرون مى‌آورى با راستى و درستى بيرون بياور، و براى من از جانب خود تسلطى يارى‌بخش مقرر دار تا بدين‌وسيله از عهده انجام وظايف خود برآيم. (٨٠)
و بگو: حق پديدار شد و باطل نابود گشت. آرى، باطل نابودشدنى است. (٨١)
و ما قرآن را كه براى مؤمنان مايه شفا و رحمت است فرومى‌فرستيم، و ستمكاران (كافران و مشركان) را چيزى جز زيان نمى‌افزايد. (٨٢)
و هنگامى كه به انسان نعمت دهيم، به آن سرگرم مى‌شود و از ما روى برمى‌تابد و با حركت به سمت و سويى كه براى خود برگزيده است از ما دور مى‌شود، و چون گزندى به او رسد از آن‌روى كه خدا را فراموش كرده است نوميد مى‌شود. (٨٣)
بگو: هركسى براساس ساختار روانى خود عمل مى‌كند؛ پس پروردگار شما بهتر مى‌داند كه چه كسى راه‌يافته‌تر است. (٨٤)
و از تو- اى پيامبر- درباره «روح» مى‌پرسند، بگو: روح از عالم امر پروردگار من است و به شما از دانش جز اندكى نداده‌اند. (٨٥)
و اگر بخواهيم، روح آسمانى را كه به سوى تو فرستاده‌ايم تا قرآن را بر تو القا كند، از ميان مى‌بريم، آن‌گاه كسى را نمى‌يابى كه در برابر ما كارساز تو باشد و او را به تو بازگرداند. (٨٦)