قطعا كسانى كه آن بهتان را مطرح كردند، دسته‌اى توطئه‌گر از شما بودند. آنان با متهم ساختن يكى از زنان پيامبر خواستند خانواده او را آلوده نشان دهند و بر او طعنه زنند. شما آن بهتان را شرّى براى خود مپنداريد، بلكه آن در نهايت براى شما خير است، زيرا براى هريك از آنان، آثار ناهنجار گناهى را كه مرتكب شده است خواهد بود. و شما بدين وسيله منحرفان جامعه خود را مى‌شناسيد، و آن كس از ايشان كه سهم عمده‌اى در گسترش آن بهتان را بر عهده داشته است، عذابى بزرگ خواهد داشت. (١١)
چرا وقتى آن بهتان را درباره همكيش خود شنيديد، مردان و زنان مؤمن در حق او كه از خودشان به شمار مى‌رفت گمان نيك نبردند و نگفتند: اين بهتانى آشكار است؟ (١٢)
چرا مدّعيان بر آن بهتانى كه زدند چهار مرد را گواه نياوردند؟ پس چون گواهان را نياورده‌اند، آنان نزد خدا قطعا دروغگو به شمار مى‌روند. (١٣)
و اگر فضل و رحمت خدا در دنيا و آخرت بر شما نبود، قطعا به خاطر بهتانى كه در آن وارد شديد، در هردو جهان عذابى بزرگ دامنگيرتان مى‌شد. (١٤)
آرى، هنگامى شما وارد آن بهتان شديد كه بى‌هيچ انديشه‌اى در درستى يا نادرستى آن، زبان به زبان آن را مى‌گرفتيد و چيزى را مى‌گفتيد كه از آن هيچ‌گونه آگاهى نداشتيد و گفت‌وشنود آن را آسان مى‌پنداشتيد در حالى‌كه نزد خدا امرى بزرگ بود. (١٥)
و چرا وقتى آن را شنيديد نگفتيد: ما حق نداريم اين شايعه بى‌دليل را بر زبان آوريم- خداوندا، تو منزّهى و خانواده پيامبرت از هرآلودگى پيراسته‌اند- اين سخن، افترايى بزرگ و بهت‌آور است. (١٦)
خدا به شما پند مى‌دهد كه اگر ايمان داريد، هرگز مثل چنين كارى را تكرار نكنيد و به سخنان بى‌پايه نپردازيد. (١٧)
خداوند احكام دين خود را كه از آيات او به شمار مى‌رود براى شما بيان مى‌كند، و خدا به مصلحت شما داناست و آنچه را برايتان مقرر مى‌دارد حكيمانه مقرر مى‌دارد. (١٨)
كسانى كه دوست دارند كار زشت در ميان مؤمنان شايع شود، براى آنان در دنيا و آخرت عذابى دردناك خواهد بود، و خدا مى‌داند كه چه چيزى خشم او را در پى دارد و شما نمى‌دانيد. (١٩)
و اگر فضل و رحمت خدا شامل حال شما نبود و اين‌كه خدا رئوف و مهربان است، قطعا به سزاى آنچه كرديد شما را كيفر مى‌داد. (٢٠)