به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
طا. سين. ميم. (١)
اين آياتى كه در اين سوره نازل خواهد شد، و آياتى كه پيش‌تر نازل شده است، همه آيات اين كتابند كه آسمانى بودن آن به خوبى آشكار است. (٢)
اى پيامبر، بيم آن مى‌رود كه تو جان خود را از غم اين‌كه مشركان قوم تو به قرآن ايمان نمى‌آورند از دست بدهى! (٣)
اگر بخواهيم، آيتى مقهوركننده از آسمان بر آنان فرومى‌فرستيم؛ در نتيجه چنان در برابر آن خاضع مى‌شوند كه گردن‌هايشان فرومى‌افتد. (٤)
آنان چنانند كه هيچ تذكّر جديدى از سوى خداى رحمان برايشان نمى‌آيد مگر اين‌كه از آن رويگردانند. (٥)
بى‌گمان آنان آيات الهى را دروغ شمرده‌اند، و به زودى اخبار آنچه به مسخره‌اش مى‌گرفتند، به آنان خواهد رسيد و به سزاى تكذيب آيات الهى، عذاب‌هايى را در دنيا و كيفرهايى را در آخرت خواهند چشيد. (٦)
چرا بر تكذيب آيات الهى و اعراض از آنها اصرار مى‌ورزند؟ مگر به زمين نظر نكرده‌اند كه چه بسيار گياهانى كه همه جفت‌هايى زيبا هستند در آن رويانده‌ايم؟ (٧)
قطعا در اين‌كه خدا گياهان را جفت آفريده تا به هدفى كه دارند برسند، نشانه‌اى است بر اين‌كه آدميان را به حال خود رها نمى‌كند؛ آنان را [با فرستادن پيامبران و كتاب‌هاى آسمانى‌] به راه سعادتشان هدايت مى‌كند، ولى بيشترشان ايمان نمى‌آورند. (٨)
به يقين پروردگار توست آن مقتدر شكست‌ناپذيرى كه تكذيب‌كنندگان را مجازات مى‌كند، و اوست آن رحمتگرى كه به حكم رحمتش قرآن را فرومى‌فرستد تا مردم را هدايت كند و هدايت‌يافتگان را نجات بخشد. (٩)
و ياد كن هنگامى را كه پروردگارت موسى را ندا درداد كه به سوى آن قوم ستم‌پيشه برو، قومى كه با شرك‌ورزى و شكنجه بنى اسرائيل ستم روا داشتند. (١٠)
به سوى قوم فرعون برو، و به آنان بگو كه آيا پروا نمى‌كنند و از ستمكارى بازنمى‌ايستند؟ (١١)
موسى گفت: پروردگارا، مى‌ترسم مرا تكذيب كنند و پيامم را دروغ شمرند. (١٢)
و سينه‌ام [بر اثر تكذيبشان‌] تنگ مى‌شود، و زبانم باز نمى‌شود تا بتوانم به خوبى از رسالت خود دفاع كنم، پس فرشته وحى را به سوى هارون بفرست و او را ياور من گردان. (١٣)
و آنان بر من به سبب كشتن آن مرد قبطى ادعاى جرم دارند و مى‌ترسم مرا به قصاص او بكشند. (١٤)
خدا گفت: نه، تو را نخواهند كشت. پس هارون را به يارى موسى فرستاد و فرمود: هردو با معجزاتى كه به شما داده‌ام به سوى فرعونيان برويد، كه ما نزد شما و آنان حاضريم و سخنانتان را مى‌شنويم. (١٥)
پس بر فرعون درآييد و بگوييد: ما فرستاده پروردگار همه جهان‌هاييم. (١٦)
با اين پيام كه بنى اسرائيل را آزاد كن تا همراه ما رهسپار شوند. (١٧)
فرعون گفت: آيا تو را آن‌گاه كه كودكى خردسال بودى در ميان خود تربيت نكرديم؟ و تو چند سالى از عمرت را در جمع ما بسر بردى. (١٨)
و سرانجام كار خودت را كه كارى بس نادرست بود كردى، و كسى را از ما كشتى و نعمت‌هاى مرا كفران كردى. (١٩)