اوست آن‌كه شما را در زمين جانشين قرار داد و هرنسلى از شما آدميان را جايگزين نسل پيشين كرد. پس تنها او خداوندگار شماست؛ و هركس به يكتايى او در ربوبيت و تدبير كافر گردد، كفرش تنها به زيان خود اوست، و كافران را كفرشان جز دشمنى شديد نزد پروردگارشان نمى‌افزايد، و كافران را كفرشان جز خسارتى بزرگ افزون نمى‌كند. (٣٩)
به مشركان بگو: از معبودانتان كه شريك خدا قرار داده‌ايد و آنها را به جاى خدا مى‌خوانيد و مى‌پرستيد به من خبر دهيد. به من بنماييد كه آنها چه چيزى از زمين و پديده‌هاى آن را آفريده‌اند تا در زمين شريك خدا باشند، بلكه چه چيزى از آسمان‌ها را خلق كرده‌اند تا در آسمان‌ها شركتى با خدا داشته باشند و در نتيجه از ربوبيّت و تدبير عالم بهره‌اى نصيب آنها شود؟ آيا كتابى به مشركان داده‌ايم كه شركت معبودانشان با خدا و شايستگى آنها براى پرستش، در آن نوشته شده باشد تا از جانب خدا براى شرك ورزيدن خود، بر دليلى روشن متّكى باشند؟ چنين نيست، بلكه شرك ورزيدن آنان ريشه در فريبكارى دارد و اين مشركان ستمكار چيزى جز فريب به يكديگر وعده نمى‌دهند. (٤٠)
به يقين خداست كه آسمان‌ها و زمين را نگاه مى‌دارد و وجودشان را ادامه مى‌دهد تا از ميان نروند؛ و به يقين كه اگر آن دو از ميان بروند هيچ‌كس بعد از او نمى‌تواند آنها را نگهدارد و هستى آنها را برقرار دارد. همانا او بردبار است و در نابود ساختن آسمان‌ها و زمين تعجيل نمى‌كند، و ساتر است و راه نيستى را بر آنها پوشيده مى‌دارد و بدين‌سبب آسمان‌ها و زمين تا مدتى معين برپا مى‌مانند. (٤١)
اين مشركان پيش از بعثت تو، با سخت‌ترين سوگندهاى خود به نام خدا سوگند خوردند كه اگر پيامبرى بيم‌دهنده براى آنان بيايد، و در داشتن پيامبر، با يهوديان و مسيحيان يكسان شوند، قطعا از هر يك از آن امّت‌ها هدايت‌يافته‌تر خواهند شد؛ ولى هنگامى كه پيامبرى برايشان آمد و آنان را به عذاب الهى هشدار داد، جز دورى و گريز بر آنان نيفزود. (٤٢)
برترى‌جويى آنان در روى زمين و نيرنگ زشتشان ريشه در گريز آنان از پيامبر و تكذيب آيات الهى دارد. [بدانند كه‌] نيرنگ ناروا جز دامن صاحبش را نمى‌گيرد و اثر سوء آن جز به خود او بازنمى‌گردد. پس آيا جز همان سنّتى را كه در ميان امّت‌هاى حق‌ستيز نخستين جارى شد و آنان را هلاك ساخت، انتظار مى‌برند؟ هرگز براى سنت خدا دگرگونى نمى‌يابى و هرگز سنّت خدا را قابل انتقال نخواهى يافت. (٤٣)
آيا اين حق‌گريزان در زمين سير نكرده‌اند تا سنت الهى را به ديده عبرت دريابند و بدانند كه فرجام امت‌هايى كه پيش از ايشان مى‌زيستند و بسيار نيرومندتر از اينان بودند چگونه شد؟! [بدانند كه‌] هيچ‌چيزى نه در آسمان‌ها و نه در زمين، خدا را ناتوان نمى‌سازد؛ نه مكر مكّاران او را عاجز مى‌كند و نه نيروى قدرتمندان؛ چرا كه او داناى مطلق است و نيرنگ‌ها غافلگيرش نمى‌كند، و تواناى مطلق است و هيچ‌چيزى در برابر او مقاومت ندارد. (٤٤)