و پيش از تو نيز جز مردانى را كه به آنان وحى مى‌كرديم به رسالت نفرستاديم. اگر نمى‌دانيد، از پژوهشگران كتاب‌هاى آسمانى بپرسيد تا دريابيد كه پيامبران مبعوث نشده‌اند كه نظام هستى را دگرگون سازند و اختيار را از انسان‌ها سلب كنند. (٤٣)
ما پيامبران را با دلايل آشكار و كتاب‌هاى آسمانى فرستاديم، و اين قرآن را كه وسيله يادآورى است به سوى تو نازل كرديم، تا براى مردم آنچه را كه به سوى آنان نازل شده است بيان كنى، و باشد كه درباره تو و محيط زندگى تو بينديشند و دريابند كه قرآن ساخته و پرداخته تو نيست. (٤٤)
آيا باوجود اين‌همه دلايل روشن كه بر حقّانيّت رسالت پيامبران وجود دارد، باز هم كسانى كه حيله‌كنان مرتكب كارهاى ناروا مى‌شوند ايمنند از اين‌كه خداوند زمين را بشكافد و آنان را در آن فروبرد، يا عذاب از جايى كه تصوّرش را نمى‌كنند به سراغشان آيد؟ (٤٥)
يا خدا آنان را در حال برخوردارى از نعمت‌هاى گوناگون به عذاب فروگيرد؟ چرا كه نمى‌توانند خدا را ناتوان كنند و از حكم او بگريزند. (٤٦)
يا آنان را دچار عذابى كند كه از آن بترسند و به توبه روى آورند؟ به يقين، پروردگار شما رئوف و مهربان است. (٤٧)
آيا به چيزهايى كه خدا آفريده است ننگريسته‌اند كه سايه‌هاى آنها از جهت راست و از جهات چپ پديدار مى‌گردند و مى‌چرخند، در حالى‌كه خدا را سجده مى‌كنند و در برابر او خاضعند؟ (٤٨)
و همه جنبندگانى كه در آسمان‌ها و زمين‌اند فقط در برابر خدا خاضعند و براى او سجده مى‌كنند و فرشتگان نيز به درگاه او سجده مى‌برند و در برابر او خاضعند و هرگز گردنكشى نمى‌كنند. (٤٩)
آنان از مقام پروردگارشان مى‌ترسند، زيرا به خوبى دريافته‌اند كه او بر آنان چيره است؛ ازاين‌رو آنچه فرمان مى‌يابند انجام مى‌دهند. (٥٠)
و خدا فرموده است: دو معبود براى خود مگيريد كه يكى آفريدگار هستى باشد و ديگرى تدبيركننده امور؛ جز اين نيست كه او خدايى يگانه است كه تدبير و آفرينش، هردو از آن اوست. پس تنها از من بترسيد و تنها مرا پرستش كنيد. (٥١)
و آنچه در آسمان‌ها و زمين است از آن اوست و دين نيز پيوسته از آن اوست و هيچ‌كس حق ندارد دينى بياورد. پس آيا از غير او پروا مى‌كنيد و جز او را مى‌پرستيد؟ (٥٢)
هر نعمتى كه داريد از جانب خداست، زيرا آفرينش كار اوست و شما اين را به خوبى مى‌دانيد؛ وانگهى چون گزندى به شما رسد، فقط به او روى مى‌آوريد و به درگاه او تضرّع مى‌كنيد. (٥٣)
و چون آن گزند را از شما برطرف كند، گروهى از شما، بى‌آن‌كه انتظار رود، براى پروردگارشان شريكانى مى‌پندارند. (٥٤)