و بنى اسرائيل را به دوازده قبيله كه هريك امّتى بودند تقسيم كرديم، و به موسى آن‌گاه كه قومش از او آب خواستند وحى نموديم كه با عصايت بر اين سنگ بزن. و چون عصايش را بر آن زد، دوازده چشمه آب به تعداد قبايل بنى اسرائيل از آن جوشيد كه هرگروهى از آن قبايل آبشخور خود را شناخت، و ابرها را- آن‌گاه كه در بيابانى سوزان در حركت بودند- بر آنان سايه‌گستر كرديم و «منّ» و «سلوى» بر آنان فروفرستاديم و به آنان گفتيم: از روزى‌هايى كه به شما داده‌ايم و همه خوب و پاكيزه‌اند بخوريد. آنان [با سركشى‌ها] بر ما ستم نكردند، بلكه بر خود ستم روا مى‌داشتند. (١٦٠)
و ياد كن هنگامى را كه به آنان گفته شد: به اين شهر درآييد و از نعمت‌هاى آن- هرجا كه خواهيد- به خوشى بخوريد و بگوييد: پروردگارا، گناهانمان را فروريز، و سجده‌كنان [- با فروتنى‌] وارد دروازه آن شهر شويد؛ ما هم گناهانتان را بر شما خواهيم بخشود و بر پاداش نيكوكاران نيز خواهيم افزود. (١٦١)
ولى كسانى از آنان كه ستم كرده بودند، آن را به سخنى ديگر تغيير دادند سخنى جز آنچه به آنان گفته شده بود، پس بر آنان به سزاى اين‌كه ستم مى‌كردند، عذابى از آسمان فرستاديم. (١٦٢)
اى پيامبر، از بنى اسرائيل درباره مردم آن شهرى كه در ساحل دريا بود بپرس، آن‌گاه كه در روز شنبه به احكام آن روز تجاوز مى‌كردند؛ زمانى كه كه ماهيانشان روز شنبه كه مى‌بايست صيد را ترك كنند آشكارا به سويشان (در كنار دريا) مى‌آمدند و در غير آن روز كه كار را تعطيل نمى‌كردند و صيد ماهى براى آنان مباح بود نزدشان نمى‌آمدند. اين‌گونه آنان را مى‌آزموديم به سبب اين‌كه خدا را نافرمانى مى‌كردند. (١٦٣)