پس [ستمكاران را هلاك كرديم و] نوح و سرنشينان كشتى او را نجات داديم و آن رخداد را براى همه گروه‌هاى بشرى نشانه و آيتى قرار داديم. (١٥)
و ما ابراهيم را به سوى قومش به رسالت فرستاديم آن‌گاه كه به مردمش گفت: فقط خدا را بپرستيد و از او پروا داشته باشيد، زيرا عبادت خدا و پرهيزگارى براى شما بهتر است اگر بدانيد. (١٦)
جز اين نيست كه شما به جاى خدا بت‌هايى را مى‌پرستيد كه از الوهيّت بهره‌اى ندارند. شما در اين‌كه آنها را خدا مى‌ناميد و به پرستش آنها مى‌پردازيد دروغ مى‌بافيد، زيرا آنهايى كه به جاى خدا عبادتشان مى‌كنيد تا سودى به شما برسانند اختياردار روزى شما نيستند؛ روزى شما نزد خداست، از او روزى طلب كنيد و او را بپرستيد و در برابر نعمت‌هايى كه به شما داده است شكرگزار او باشيد؛ چرا كه براى حسابرسى فقط به سوى او بازگردانده مى‌شويد. (١٧)
اگر مرا دروغگو بشماريد و توحيد و قيامت را منكر شويد، خلاف انتظار من نيست، زيرا امت‌هايى هم كه پيش از شما بودند، فرستادگان الهى را دروغگو شمردند. و بر فرستاده خدا وظيفه‌اى جز ابلاغ پيام روشن نيست. (١٨)
آيا منكران روز قيامت درنيافته‌اند كه چگونه خداوند آفريدگان را نخست پديد مى‌آورد، سپس آنها را با آفرينشى مجدد به سوى خويش بازمى‌گرداند؟ به يقين اين كار براى خداوند آسان است. (١٩)
اى پيامبر، بگو: در زمين سير كنيد و بنگريد كه چگونه خداوند آفرينش آدميان را آغاز كرد.
آن‌گاه [درمى‌يابيد كه‌] خداوند نشئه آخرت را پديد مى‌آورد. كيفيت آفريده‌ها نشانه آن است كه قدرت خداوند بى‌انتهاست و او بر هرچيزى تواناست. (٢٠)
و بگو: آنگاه كه نشأه آخرت پديد آيد، خداوند هركه را بخواهد عذاب مى‌كند و هركه را بخواهد به رحمت خود درمى‌آورد، و شما به سوى خداوند بازگردانده مى‌شويد. (٢١)
شما هرگز نمى‌توانيد نه در زمين خدا را ناتوان سازيد و از او بگريزيد و نه در آسمان؛ نه خود به تنهايى مى‌توانيد بر او غالب شويد و نه جز خدا سرپرستى داريد كه بتواند شما را بر او چيره كند و از عذاب برهاند و نه ياورى داريد كه بتوانيد با كمك او از عهده اين كار برآييد. (٢٢)
كسانى كه آيات الهى را انكار كرده و به معاد و لقاى خداوند كفر ورزيده‌اند، از رحمت من نوميد شده‌اند و اينانند كه عذاب دردناك قيامت را خواهند داشت. (٢٣)