از مشركان كسانى‌اند كه به تو مى‌نگرند ولى كوردلند؛ آيا تو مى‌توانى كوردلان را هرچند از ديدن حق ناتوان باشند راه بنمايى؟ (٤٣)
قطعا خدا بر مردم هيچ ستمى روا نمى‌دارد، بلكه اين مردمند كه با كر و كور ساختن خود، بر خود ستم مى‌كنند. (٤٤)
و روزى كه خدا آنان را محشور كند در حالى‌كه احساس مى‌كنند كه گويى جز به اندازه ساعتى از روز در دنيا درنگ نكرده‌اند، و يكديگر را مى‌شناسند، آن روز كسانى كه ديدار خدا و قيامت را دروغ انگاشته‌اند خواهند دانست كه زيان كرده و رهيافته نبوده‌اند. (٤٥)
اى پيامبر، بدان‌كه وعده‌هاى ما در حقّ كفرپيشگان تحقق خواهد يافت. اگر ما بخشى از كيفرهايى را كه به آنان وعده مى‌دهيم به تو بنمايانيم يا پيش از آن، جان تو را بستانيم، در هرصورت بازگشتشان به سوى ما و فرجامشان در اختيار ماست. علاوه‌براين، خدا بر آنچه مى‌كنند گواه است. (٤٦)
و هرامّتى پيامبرى دارد كه رسالت خود را به آنان ابلاغ مى‌كند؛ پس وقتى پيامبرشان به سويشان بيايد و پيام خود را به آنان برساند، گروهى به او ايمان مى‌آورند و گروهى به وى كفر مى‌ورزند؛ آن‌گاه خدا ميان آنان به عدالت داورى مى‌كند و مورد ستم قرار نمى‌گيرند. (٤٧)
و مشركان به تمسخر [از تو و پيروانت‌] مى‌پرسند:
اگر راست مى‌گوييد، اين وعده عذاب كى تحقق مى‌يابد؟ (٤٨)
بگو: من قدرت ندارم نه زيانى را از خود دور سازم و نه سودى را به سوى خود جلب كنم، مگر آنچه را كه خدا بخواهد و مرا بر آن توانا سازد؛ لذا نمى‌توانم عذابى بر شما فرود آورم؛ اما بدانيد كه هرامّتى مهلتى دارد كه هرگاه مهلتشان به پايان رسد، نه لحظه‌اى از آن بازمى‌مانند و نه لحظه‌اى پيش مى‌افتند. (٤٩)
بگو: به من خبر دهيد، اگر عذاب الهى در شبى يا روزى بر شما دررسد كه هرگز از شما بازداشته نمى‌شود، گناه‌پيشگان خواهان شتاب در چه بخشى از آنند؟ (٥٠)
وانگهى، آيا هنگامى كه عذاب دررسيد، به قرآن ايمان مى‌آوريد؟ آيا اكنون ايمان مى‌آوريد تا عذاب از شما برداشته شود، در حالى‌كه پيش از آن مى‌خواستيد هرچه زودتر به سراغتان آيد؟ (٥١)
آن‌گاه پس از پايان مهلت هرامّتى، به كسانى كه ستمكار بوده‌اند گفته مى‌شود: بچشيد عذاب جاودانه را، آيا جز به گناهانى كه دست‌آورد خودتان است سزا داده مى‌شويد؟ (٥٢)
از تو مى‌پرسند كه آيا اين عذاب موعود حق است؟ بگو:
آرى، به پروردگارم سوگند كه قطعا آن حق است و شما نمى‌توانيد آن را از خود بازداريد و از آن بگريزيد. (٥٣)