پس چون آن دو گروه به يكديگر نزديك شدند به گونه‌اى كه همديگر را مى‌ديدند، همراهان موسى ترسان و لرزان گفتند: حتما ما به چنگ لشكريان فرعون خواهيم افتاد. (٦١)
موسى گفت:
هرگز چنين نخواهد شد، زيرا پروردگارم با من است و مرا يارى مى‌كند و به زودى مرا به راهى كه موجب نجات ماست رهنمون مى‌شود. (٦٢)
پس به موسى وحى كرديم: با عصايت به اين دريا بزن.
او عصايش را به دريا زد، بى‌درنگ دريا به صورت دو بخش شكافته شد و هر بخشى چون پاره‌كوهى بزرگ گشت. (٦٣)
پس ما موسى و همراهانش را وارد شكاف دريا كرديم و ديگران (فرعون و لشكريانش) را به آن‌جا نزديك ساختيم تا وارد آن شوند. (٦٤)
و موسى و كسانى را كه با او بودند، همه را از دريا عبور داديم و نجات بخشيديم. (٦٥)
سپس ديگران را با برهم آوردن آب دريا غرق كرديم. (٦٦)
همانا در اين داستان نشانه‌اى است بر يكتايى خدا در تدبير امور جهان و حقانيّت رسالت پيامبران، ولى بيشتر مردم آن عصر نه به يگانگى خدا ايمان آوردند و نه به رسالت پيامبران. (٦٧)
به يقين پروردگار توست آن مقتدر شكست‌ناپذيرى كه تكذيب‌كنندگان را مجازات مى‌كند، و اوست آن مهربانى كه به حكم رحمتش قرآن را فرومى‌فرستد تا مردم را هدايت كند و هدايت‌يافتگان را نجات بخشد. (٦٨)
و بر اين مشركان داستان ابراهيم را بخوان. (٦٩)
آن‌گاه كه به پدر خود و قومش گفت: چه مى‌پرستيد؟ (٧٠)
گفتند: بت‌هايى را مى‌پرستيم و همواره به خاطر آنها بر آستانشان حضور داريم. (٧١)
ابراهيم گفت: آيا وقتى كه آنها را مى‌خوانيد، دعاى شما را مى‌شنوند؟ (٧٢)
يا وقتى كه آنها را پرستش مى‌كنيد سودى به شما مى‌رسانند، و يا اگر دست از پرستش آنها برداريد زيانى به شما وارد مى‌كنند؟ (٧٣)
گفتند: از اين درگذر ما پدران خود را يافتيم كه چنين مى‌كردند. (٧٤)
ابراهيم گفت: پس آيا ديديد چيزهايى را كه مى‌پرستيديد، (٧٥)
شما و پدران پيشترينتان؟ (٧٦)
حال كه براى پرستش هلاكت‌بار بت‌ها جز تقليد برهانى نداريد، بدانيد كه اين بت‌ها- از آن‌روى كه دليلى بر درستى عبادتشان نيست- دشمنان منند، ولى پروردگار جهانيان چون عبادتش بر برهان استوار است اين‌گونه نيست. (٧٧)
او دشمن انسان نيست، بلكه پروردگارى مهربان است؛ او مرا آفريده و همو مرا به نعمت‌هاى اين جهان و جهان ديگر هدايت مى‌كند، (٧٨)
و اوست كه به من خوراك و نوشيدنى مى‌دهد، (٧٩)
و هنگامى كه بيمار شوم تنها او مرا شفا مى‌دهد، (٨٠)
و اوست آن‌كه مرا مى‌ميراند و سپس زنده‌ام مى‌كند، (٨١)
و آن‌كه اميد دارم در روز جزا گناهم را بر من ببخشايد. (٨٢)
پروردگارا، دانش معارف دين و شناخت كردار درست را به من عطا كن و مرا به صالحان ملحق ساز. (٨٣)