و براى آنان نشانه‌اى ديگر از ربوبيت ما اين است كه فرزندانشان را در كشتى انباشته از بار و مسافر حمل كرده و آنان را از غرق شدن حفظ نموده‌ايم. (٤١)
و براى آنان چيزهاى ديگرى كه مانند كشتى بر آن سوار شوند آفريده‌ايم. (٤٢)
تدبير كشتى و سرنشينان آن با ماست؛ اگر بخواهيم آنان را در دريا فرو مى‌بريم، آن‌گاه نه فريادرسى خواهند داشت و نه از غرق شدن نجات داده مى‌شوند. (٤٣)
آرى، هيچ وسيله‌اى براى نجاتشان نيست، مگر رحمتى از جانب ما به آنان برسد و زنده بمانند و تا فرارسيدن سرآمدى كه برايشان معين كرده‌ايم، از نعمت‌هاى دنيا بهره ببرند. (٤٤)
و هنگامى كه به مشركان گفته مى‌شود: اين آيات و نشانه‌ها همه بيانگر اين است كه خدا پروردگار شماست، بنابراين از اين شرك و بت‌پرستى كه پيش‌رو داريد، و از آن عذاب و كيفرى كه پشت سر داريد بپرهيزيد، باشد كه مورد رحمت الهى قرار گيريد، رويگردان مى‌شوند. (٤٥)
و هيچ نشانه‌اى از نشانه‌هاى پروردگارشان برايشان نمى‌آيد مگر اين‌كه از آن رويگردان‌اند. (٤٦)
و هنگامى كه به آنان گفته مى‌شود: از آنچه خدا به شما روزى داده است به مستمندان انفاق كنيد و با آنان مهربان باشيد آنان كه كافر شده‌اند، از روى مغالطه، به كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌گويند: آيا به كسى خوراك دهيم كه اگر خدا مى‌خواست او را اطعام مى‌كرد و بى‌نيازش مى‌ساخت؟! شما كه مردم را به دستگيرى از مستمندان فرامى‌خوانيد جز در گمراهى آشكارى نيستيد. (٤٧)
و به مسخره، از پيامبر و مؤمنان مى‌پرسند: اگر راست مى‌گوييد كه روز قيامتى هست و خدا همگان را در آن گرد مى‌آورد، اين وعده كى خواهد بود؟ (٤٨)
برپايى قيامت و گردآورى آنان در آن صحنه بر خدا آسان است. آنان جز يك بانگ را كه با دميدن در صور ايجاد مى‌شود، انتظار نمى‌كشند. آن بانگ به ناگاه آنان را در حالى‌كه با يكديگر كشمكش مى‌كنند، فرومى‌گيرد و در دم هلاكشان مى‌سازد. (٤٩)
آن‌گاه نه مى‌توانند به ديگران وصيّتى كنند و نه فرصت مى‌يابند به سوى كسان خود بازگردند. (٥٠)
و بار ديگر در صور دميده مى‌شود و به ناگاه آنان از گورهايشان برخاسته به سوى پروردگارشان مى‌شتابند. (٥١)
مى‌گويند: اى واى بر ما كه هلاك گشتيم! چه كسى ما را از خوابگاهمان برانگيخت؟ و سخن پيامبران را به ياد مى‌آورند و مى‌گويند: اين رستاخيز همان است كه خداوند رحمان وعده داده بود و فرستادگان خدا راست گفتند. (٥٢)
آن دميدن در صور جز يك بانگ نيست كه در پى آن به ناگاه آنان گردآورى مى‌شوند و براى داورى نزد ما احضار مى‌گردند. (٥٣)
پس امروز به هيچ‌كس اندك ستمى نمى‌شود، زيرا جز آنچه انجام مى‌داديد، سزا داده نمى‌شويد. (٥٤)