اى پيامبر، با كافران و منافقان جهاد كن و بر آنان سخت گير.
سرايشان دوزخ است و آن بد جايگاهى است. (٧٣)
منافقان به خدا سوگند مى‌خورند كه سخنى كفرآميز نگفته‌اند، در صورتى كه حتما آن را گفته و به‌طور جدّى هم گفته‌اند و بدين‌سبب پس از آن‌كه اسلام آورده بودند كافر شدند و در گردنه راه تبوك آهنگ جان پيامبر را كردند و بدين كار دست نيافتند، و علّت خشمشان بر پيامبر چيزى جز اين نبود كه خداوند آنان را به فضل خويش توانگر كرد و پيامبرش نيز به وسيله غنايم جنگى بى‌نيازشان ساخت. پس اگر توبه كنند براى آنان بهتر است، چرا كه توبه آنان آمرزش گناهان و ورود به بهشت را به دنبال خواهد داشت، و اگر از توبه رويگردان شوند، خداوند در دنيا و آخرت به عذابى دردناك عذابشان خواهد كرد و در روى زمين هيچ سرپرست و ياورى كه آنان را از عذاب رهايى دهد، نخواهند داشت. (٧٤)
برخى از منافقان كسانى‌اند كه با خدا پيمان بستند كه اگر از فضل خود به ما ثروتى عطا كند قطعا صدقه خواهيم داد و از كسانى خواهيم شد كه كارهاى شايسته انجام مى‌دهند. (٧٥)
پس هنگامى كه خداوند از فضل خود به آنان بخشيد، بدان بخل ورزيدند و [به پيمانشان‌] پشت كردند و روى برتافتند. (٧٦)
سپس اين بخل در دل‌هايشان نفاقى بر جاى نهاد كه تا روزى كه مرگ را ديدار كنند از آنان جدا نخواهد شد. اين بدان‌سبب بود كه وعده‌اى را كه به خدا دادند وفا نكردند و همواره دروغ مى‌گفتند. (٧٧)
آيا ندانسته‌اند كه خداوند كارها و سخنان پنهانى آنان را مى‌داند و خداوند از همه نهان‌ها به خوبى آگاه است؟ (٧٨)
كسانى كه به مؤمنان توانگرى كه از روى رغبت صدقه مى‌دهند طعنه مى‌زنند و نيز بر كسانى از اهل ايمان كه چيزى براى پرداخت صدقه نمى‌يابند مگر آن‌كه آخرين تلاش خود را به كار بندند، خرده مى‌گيرند، و هردو گروه را به خاطر پرداخت صدقه مسخره مى‌كنند، خدا آنان را به مسخره خواهد گرفت و براى آنان عذابى دردناك خواهد بود. (٧٩)