و كافران را از روز حسرت بيم ده از آن‌گاه كه كار به انجام مى‌رسد و به سوى ما بازمى‌آيند. آنان از آن روى كه اكنون در غفلت‌اند و به يكتايى خدا ايمان نمى‌آورند، در آن روز سعادت خود را از كف داده‌اند و حسرت‌زده خواهند بود. (٣٩)
به يقين، ما زمين و هركه را بر روى آن است به ميراث مى‌بريم و همه به سوى ما بازگردانده مى‌شوند. (٤٠)
و در اين كتاب (قرآن) سرگذشت ابراهيم را ياد كن، كه او بسيار راستگو و پيامبر بود. (٤١)
ياد كن هنگامى را كه به پدرش گفت: اى پدر، مگر نه اين است كه معبود بايد از عبادت پرستشگر خود آگاه باشد و امور او را تدبير كند، پس چرا چيزهايى را مى‌پرستى كه نه مى‌شنوند و نه مى‌بينند و نه چيزى را از تو كفايت مى‌كنند؟ (٤٢)
اى پدر، حقيقت اين است كه دانشى براى من فراهم آمده كه براى تو فراهم نيامده است، پس مرا پيروى كن، من تو را به راهى راست هدايت مى‌كنم. (٤٣)
اى پدر، از شيطان پيروى مكن كه او تو را به پرستش غير خدا مى‌خواند، زيرا شيطان خداى رحمان را عصيانگر است و تو را جز به نافرمانى خدا فرانمى‌خواند. (٤٤)
اى پدر، من مى‌ترسم از جانب خداى رحمان عذاب خذلان به سراغت آيد و او تو را به حال خودت واگذارد و در نتيجه دوستدار شيطان گردى و شيطان كار تو را در اختيار گيرد. (٤٥)
گفت: اى ابراهيم، آيا تو از معبودان من رويگردانى؟ سوگند ياد مى‌كنم كه اگر از رويگردانى خود بازنايستى تو را سنگسار خواهم كرد، و اينك براى مدّتى طولانى مرا ترك كن و كناره‌گيرى كن! (٤٦)
ابراهيم گفت: سلام بر تو باد، به زودى از پروردگارم براى تو آمرزش مى‌طلبم، اميد است تو را بيامرزد، زيرا او با من مهربان بوده دعاهاى مرا مستجاب كرده است. (٤٧)
من از شما و از آنچه به جاى خدا مى‌خوانيد كناره مى‌گيرم و پروردگارم را مى‌خوانم و اميد آن دارم كه در خواندن پروردگارم از اجابت او محروم نباشم. (٤٨)
پس هنگامى كه از آنان و از آنچه به جاى خدا مى‌پرستيدند كناره گرفت، اسحاق و يعقوب را به او عطا كرديم و همه را پيامبر گردانيديم. (٤٩)
و از رحمت خود به آنان بخشيديم و برايشان در ميان مردم ستايشى راستين و والا قرار داديم. (٥٠)
و در اين كتاب (قرآن) داستان موسى را ياد كن، كه او انسانى بود خالص شده براى خدا به گونه‌اى كه هيچ‌كس و هيچ چيز در او نصيبى نداشت. او فرستاده خدا، و پيامبر بود. (٥١)