پس آيا كسى كه خدا سينه‌اش را براى تسليم شدن در برابر حق گشاده است در نتيجه او بر نورى از جانب خدا قرار دارد و حقايق را به وسيله آن مى‌بيند، همچون كسى است كه سختدل است و نورى براى شناخت ندارد؟ پس واى بر كسانى كه دل‌هايشان از اين‌كه ياد خدا كند سخت شده است اينان در گمراهى آشكارند. (٢٢)
خدا قرآن را كه بهترين سخن است فروفرستاده است؛ كتابى كه بخش‌هايى از آن شبيه يكديگر است و در معنى به يكديگر بازمى‌گردند. (برخى از آنها برخى ديگر را تفسير مى‌كند) كتابى كه با شنيدن آيات آن، پوست كسانى كه از پروردگارشان مى‌هراسند، بر اندامشان جمع مى‌شود، سپس پوستشان و دلشان به ياد خدا نرم مى‌گردد و بدان آرامش مى‌يابد. اين است هدايت خدا كه هر كس را بخواهد بدان راه مى‌نمايد، و هر كه را خدا به گمراهى كشد، او را هيچ هدايت‌كننده‌اى نخواهد بود. (٢٣)
پس آيا كسى كه روز قيامت دست‌هايش در غل و زنجير است و به ناچار صورتش را سپر آن عذاب سخت قرار مى‌دهد، با كسى كه از عذاب ايمن است، يكسان است؟ آن روز به اين ستمكاران گفته مى‌شود: آتش دوزخ را كه خود فراهم مى‌آورديد بچشيد. (٢٤)
كسانى هم كه پيش از آنان بودند، [پيامبران و آيات الهى را] تكذيب كردند؛ ازاين‌رو عذاب از آن‌جا كه تصوّرش را نمى‌كردند به سراغشان آمد. (٢٥)
پس خدا ذلّت و حقارت را در زندگى دنيا به آنان چشانيد و قطعا عذاب آخرت بزرگ‌تر است؛ اى كاش مى‌دانستند. (٢٦)
و همانا در اين قرآن از هرمثلى براى مردم آورده‌ايم، باشد كه آنان آگاه شوند و عبرت گيرند. (٢٧)
قرآنى به زبان عربى، بدون هيچ‌گونه انحراف و كژى، نازل كرديم، باشد كه راه تقوا در پيش گيرند. (٢٨)
خداوند مثلى زده است مردى را كه چند مالك در او شريكند؛ مالكانى بدخو و ناسازگار كه در كار او به نزاع و كشمكش مى‌پردازند، و مردى است كه تنها در اختيار يك نفر و تسليم اوست. آن مرد نخست، مثل فردى است مشرك كه خدايانى چند را كه طبعا باهم ناسازگارند مى‌پرستد، يكى او را به كارى فرمان مى‌دهد و ديگرى او را از آن باز مى‌دارد، و آن مرد دوم، مثل فردى است يكتاپرست كه خدايى يگانه او را امر و نهى مى‌كند. آيا اين دو مرد يكسانند و حالتى برابر دارند؟ ستايش، همه از آن خداست، ولى بيش‌تر مردم نمى‌دانند. (٢٩)
قطعا تو خواهى مرد و آنان نيز خواهند مرد؛ (٣٠)
سپس روز قيامت در پيشگاه پروردگارتان حضور يافته و به جدال خواهيد پرداخت. (٣١)