و روز قيامت گمراهان را مى‌بينى كه بر آتش عرضه مى‌شوند در حالى‌كه از ذلّت و خوارى سرافكنده‌اند و بر اثر ترس زير چشمى عذاب‌ها را مى‌نگرند. و كسانى كه ايمان آورده‌اند، در آن صحنه مى‌گويند: به يقين زيانكاران واقعى كسانى‌اند كه روز قيامت به خود زيان رسانده و خود را به هلاكت انداخته‌اند و همسران و خدمتكاران بهشتى خود را از كف داده‌اند. آرى، ستمكاران در عذابى هميشگى خواهند بود. (٤٥)
و سرپرستانى ندارند كه به جاى خدا آنان را يارى كنند. و هركه را خدا به بيراهه برد، هيچ راهى براى رهايى از عذاب نخواهد داشت. (٤٦)
پيش از آن‌كه روزى فرارسد كه از جانب خدا بازگشتى براى آن نيست، فرمان پروردگارتان را اجابت كنيد. آن روز در برابر عذاب خدا هيچ پناهگاهى نخواهيد داشت و شما را راهى براى انكار آنچه كرده‌ايد نخواهد بود. (٤٧)
پس اگر از هشدارهاى تو روى برتافتند غمگين مباش، چرا كه ما تو را نفرستاده‌ايم كه بر آنان نگهبان باشى. بر عهده تو چيزى جز ابلاغ پيام نيست. و ما چون آدمى را از جانب خود نعمتى بچشانيم، بدان شادمان مى‌شود و ما را از ياد مى‌برد. و اگر آنان را به سبب گناهانى كه از پيش مرتكب شده‌اند بدى و رنجى رسد، ناسپاسى مى‌كنند، چرا كه انسان چون به دنيا روى آورد، ناسپاس مى‌گردد. (٤٨)
فرمانروايى آسمان‌ها و زمين تنها از آن خداست؛ هرچه بخواهد مى‌آفريند؛ به هر كه بخواهد دخترانى مى‌دهد و پسران را به هركه بخواهد عطا مى‌كند. (٤٩)
يا ميان هردو صنف پسر و دختر [براى هركه بخواهد] جمع مى‌كند، و هركه را بخواهد عقيم مى‌سازد. به راستى او دانا و تواناست. (٥٠)
و هيچ بشرى را نسزد كه خدا با او سخن بگويد جز به صورت وحى يا از پشت حجاب، يا اين‌كه فرستاده‌اى گسيل كند و او به اذن خدا آنچه را خدا بخواهد به وى وحى مى‌كند.
همانا او بلندمرتبه‌اى است كه سخن گفتنش همچون سخن گفتن بشر نيست، و حكيمى است كه مردم را به حال خود وانمى‌گذارد، بلكه سخنش را از طريق وحى به آنان ابلاغ مى‌كند. (٥١)