نوح گفت: من چه مى‌دانم كه اينان پيش از ايمان آوردنشان چه مى‌كرده‌اند! (١١٢)
حساب آنان بر عهده من نيست تا از اعمالشان جويا شوم. اگر اهل درك باشيد، درمى‌يابيد كه حسابشان تنها بر پروردگار من است، زيرا او درخور سزا دادن است. (١١٣)
و من هرگز مؤمنان را از خود نمى‌رانم؛ (١١٤)
زيرا من جز پيامبرى كه وظيفه‌اش هشدار دادن آشكار به مردم است، نيستم. (١١٥)
گفتند: اى نوح، سوگند ياد مى‌كنيم كه اگر از دعوت خود دست برندارى، قطعا از زمره سنگسارشدگان خواهى شد. (١١٦)
نوح از ايمان آوردن قومش مأيوس شد و گفت: پروردگارا، قوم من، مرا تكذيب كردند؛ (١١٧)
پس با فرستادن عذاب، ميان من و آنان سخت جدايى بيفكن و مرا و همه مؤمنانى را كه با منند، از آن عذاب رهايى بخش. (١١٨)
پس بر قوم نوح عذاب نازل كرديم، و او و كسانى را كه با وى در آن كشتى انباشته از انسان‌ها و حيوانات بودند، نجات بخشيديم. (١١٩)
آن‌گاه پس از نجات نوح و يارانش، بقيّه را غرق كرديم. (١٢٠)
به راستى در اين داستان نشانه‌اى است بر يكتايى خدا در تدبير هستى و حقانيّت رسالت پيامبران، ولى بيشتر مردم آن عصر نه به يگانگى خدا ايمان آوردند و نه به رسالت پيامبران. (١٢١)
و قطعا پروردگار توست آن مقتدر شكست‌ناپذيرى كه تكذيب‌كنندگان را مجازات مى‌كند، و اوست آن مهربانى كه به حكم مهربانى‌اش قرآن را فرومى‌فرستد تا مردم هدايت شوند و هدايت‌يافتگان را نجات بخشد. (١٢٢)
قوم عاد نيز پيامبران را تكذيب كردند، (١٢٣)
آن‌گاه كه برادرشان هود به آنان گفت: آيا از عذاب الهى پروا نمى‌كنيد؟ (١٢٤)
من براى هدايت شما فرستاده شده‌ام و در ابلاغ پيام خدا امين و درستكارم. (١٢٥)
پس، از خدا بترسيد و مرا فرمان بريد. (١٢٦)
من از شما هيچ مزدى بر ابلاغ رسالت خود نمى‌خواهم؛ مزد من جز بر عهده پروردگار جهان‌ها نيست. (١٢٧)
آيا به عبث، بى‌آن‌كه شما را نيازى باشد، بر هربلندى خانه‌اى رفيع كه همچون علامتى نمايان است بنا مى‌كنيد؟ (١٢٨)
و كاخ‌هاى رفيع و استوار براى خود مى‌سازيد بدان اميد كه جاودانه بمانيد؟ (١٢٩)
و هنگامى كه شدّت عمل به خرج مى‌دهيد، همچون گردنكشان زياده‌روى مى‌كنيد؟ (١٣٠)
پس، از خدا بترسيد و مرا فرمان بريد. (١٣١)
و از آن‌كس كه شما را به نعمت‌هايى كه مى‌دانيد مدد كرده است، پروا بداريد؛ (١٣٢)
همو كه شما را به دادن دام‌هاى فراوان و پسرانى چند مدد كرده است. (١٣٣)
و شما را به بوستان‌ها و چشمه‌سارانى بسيار، يارى رسانده است. (١٣٤)
آرى، از او پروا كنيد، زيرا من بر شما به سبب اين كفر و ناسپاسى از عذاب روزى بزرگ بيمناكم. (١٣٥)
عاديان گفتند: چه ما را پند دهى چه از پنددهندگان نباشى، براى ما يكسان است؛ بدان كه ما به تو ايمان نخواهيم آورد. (١٣٦)