چون آتش دوزخ كافران را از مكانى دور بنگرد، خشم گيرد و فروزنده‌تر شود و آنان فرياد خشم و خروش آن را مى‌شنوند. (١٢)
و هنگامى كه آنان- در حالى‌كه با غل و زنجير به يكديگر بسته شده‌اند- به تنگنايى از آتش دوزخ افكنده شوند، در آن‌جا فرياد واويلا سر مى‌دهند و هلاكت خويش را مى‌خواهند. (١٣)
به آنان گفته مى‌شود: امروز يك بار هلاكت خود را مخواهيد، بلكه بارها و بارها هلاكت خود را بخواهيد. امروز روز جزاست و فرياد واويلا- چه كم باشد يا زياد- سودى به حال شما ندارد. (١٤)
بگو: آيا اين آتش فروزان بهتر است يا آن بهشت جاودان كه به تقواپيشگان وعده داده شده است؟ بهشت پاداش تقواى آنان است و فرجامى است كه بدان بازمى‌گردند. (١٥)
آنان در آن‌جا، جاودانه‌اند هرچه بخواهند دارند. اين وعده‌اى است بر عهده پروردگارت كه وفاى به آن بر او حتمى است و از او درخواست شده است. (١٦)
ياد كن روزى را كه خداوند كافران را با آنچه جز خدا مى‌پرستيدند برمى‌انگيزد و آنان را گرد مى‌آورد، سپس به معبودانشان مى‌گويد: آيا شما اين بندگان مرا به بيراهه كشانديد يا آنها خود راه راست را گم كردند؟ (١٧)
معبودان مى‌گويند: منزّهى تو؛ ما را نشايد كه جز تو ياورانى بگيريم و آنان را به پرستش خود بخوانيم، ولى تو اينان و پدرانشان را از نعمت‌هاى دنيا برخوردار ساختى تا آن‌كه تعليمات پيامبران را كه يادآور يكتايى تو بود فراموش كردند و بر اثر علاقه فراوانى كه به دنيا داشتند مردمى تيره‌بخت و هلاك گشته بودند. (١٨)
خدا به مشركان مى‌گويد: پس مطمئن باشيد كه معبودانتان آنچه را كه شما درباره آنها مى‌گفتيد و معتقد بوديد كه آنها رنج‌ها و بلاها را از شما مى‌گردانند و به شما يارى مى‌رسانند، دروغ شمردند. بنابراين شما نه مى‌توانيد با پرستش اينها عذاب را از خود دور سازيد و نه مى‌توانيد با يارى آنها از عذاب رهايى يابيد. و هركس از شما با ارتكاب گناهان ستم روا دارد، او را عذابى بزرگ مى‌چشانيم. (١٩)
پيامبر شدن بشر پديده‌اى نوظهور نيست، ما پيش از تو هم- اى پيامبر- هيچ رسولى از رسولان خود را نفرستاديم مگر اين‌كه آنان نيز غذا مى‌خوردند و براى كسب معاش در بازارها راه مى‌رفتند. ما برخى از شما آدميان را وسيله آزمون برخى ديگر قرار داديم (پيامبران را نيز وسيله آزمون امّت‌ها قرار داديم) تا بنگريم كه آيا راه خدا را مى‌پوييد و بر مشكلات آن شكيباييد، يا پيرو هواى خويشيد و ناگوارى‌هاى پذيرش حق را تحمل نمى‌كنيد. و پروردگار تو به راه صحيح تكامل انسان‌ها بيناست. (٢٠)