سوره دخان/ ٤٤
به‌نام خداوند گسترده مهر مهربان‌
حا. ميم. (١)
سوگند به اين كتاب روشنگر، (٢)
كه ما آن را در شبى پربركت (شب قدر) فروفرستاديم، چرا كه ما همواره با فرستادن وحى به سوى پيامبران، مردم را هشدار داده‌ايم. (٣)
در آن شب هرامر سربسته و مجملى كه حدود آن نامشخص است باز و مشخص مى‌گردد و قرآن نيز در چنين شبى از مرحله اجمال به مرحله تفصيل درآمده است. (٤)
آرى، قرآن به فرمانى از جانب ما فرود آمد، چرا كه سنّت ما بر فرستادن پيامبران و ابلاغ وحى به آنان بوده است. (٥)
قرآن نازل شد تا از جانب پروردگارت رحمتى براى مردم باشد؛ به يقين اوست كه شنونده درخواست بندگان و دانا به نيازهاى آنان است. (٦)
همان پروردگار آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آنهاست. اهل يقين اين حقيقت را دريافته‌اند. شما هم اگر اهل يقين باشيد آن را درخواهيد يافت. (٧)
هيچ معبودى جز او نيست. همواره حيات مى‌بخشد و مى‌ميراند. پروردگار شما و پروردگار پدران نخستين شماست. (٨)
كفرپيشگان قريش، به قرآن و رسالت پيامبر ايمان نمى‌آورند، بلكه از آن در شك و ترديد به سر مى‌برند و با پرداختن به امور دنيا به بازى سرگرمند. (٩)
پس در انتظار روزى باش كه آسمان دودى آشكار برآورد؛ (١٠)
دودى كه اين مردم را فرامى‌گيرد و مردم در آن روز مى‌گويند: اين عذابى است دردناك. (١١)
پروردگارا، اين عذاب را از ما بگردان كه ما ايمان مى‌آوريم. (١٢)
از كجا آنان متذكّر مى‌شوند و به حق اعتراف مى‌كنند، در حالى‌كه پيامبرى به سويشان آمد كه درستى رسالتش آشكار بود. (١٣)
ولى از او روى برتافتند و گفتند: او آموزش ديده و او عقل خود را از دست داده است. (١٤)
ما اين عذاب را براى زمانى كوتاه از شما برمى‌داريم ولى در آخرت به سوى عذاب باز خواهيد گشت، (١٥)
در روزى كه آنان را با آن گرفتن بزرگ بگيريم. ما قطعا از آنان انتقام خواهيم گرفت. (١٦)
و به يقين، پيش از آنان قوم فرعون را آزموديم، بدين‌طريق كه پيامبرى بزرگوار برايشان آمد، (١٧)
با اين پيام كه: بنى اسرائيل را كه بندگان خدايند به من بسپاريد، زيرا من براى شما فرستاده‌اى امينم و نمى‌خواهم به كمك آنان بر شما شورش كنم. (١٨)