به يقين ما انسان را آفريديم، ازاين‌رو بر او تواناييم و آنچه را كه نفسش او را بدان وسوسه مى‌كند مى‌دانيم و ما از رگ ريسمان‌گونه‌اى كه در سراسر اندام‌هايش گسترده است به او نزديك‌تريم. (١٦)
ياد كن زمانى را كه آن دو فرشته دريافت‌كننده، اعمال آدمى را دريافت مى‌كنند. يكى از آنها بر جانب راست و ديگرى بر جانب چپ او نشسته‌اند. (١٧)
او به هيچ سخنى زبان نمى‌گشايد مگر اين‌كه نگهبانى آماده ثبت و ضبط نزد وى حضور دارد. (١٨)
و سرانجام، بى‌هوشى مرگ به حق سر مى‌رسد [و گفته مى‌شود:] اى انسان، اين همان است كه پيوسته از آن مى‌گريختى. (١٩)
و در صور دميده مى‌شود و در پى آن قيامت برپا مى‌گردد. [به آدمى گفته مى‌شود:] اين است روز تهديد، همان روزى كه گنهكاران به سزاى كردارشان مى‌رسند. (٢٠)
و هركسى به سوى خدا مى‌آيد تا خدا درباره او داورى كند. اين در حالى است كه با او سوق‌دهنده‌اى است كه او را به پيش مى‌راند و شاهدى است كه بر كارهايش گواهى مى‌دهد. (٢١)
خدا در آن صحنه به او مى‌گويد: به راستى تو از اين حقيقت كه امروز به عيان آن را مى‌بينى غافل بودى و ما پرده‌اى را كه حقيقت را بر تو پوشانده بود كنار زديم و امروز ديده تو تيزبين است. (٢٢)
و همدمش، آن فرشته گمارده شده بر او مى‌گويد: اين كسى كه نزد من است، [براى بازپرسى اعمالش‌] مهيّاست. (٢٣)
و خدا به آن دو فرشته مى‌گويد: هر كسى را كه بر كفر اصرار مى‌ورزيد و از روى لجاجت، با حق به ستيزه برمى‌خاست به دوزخ درافكنيد؛ (٢٤)
هركسى را كه [مردم را] از نيكى بازمى‌داشت و از پرستش خدا سركشى مى‌كرد و مردم را در دينشان به شكّ و ترديد مى‌انداخت؛ (٢٥)
همان‌كسى كه با وجود خدا معبود ديگرى مى‌پنداشت، آرى او را در عذاب شديد بيفكنيد. (٢٦)
آن كفرپيشه مى‌گويد: پروردگارا، شيطان كه دمساز من بود مرا به سركشى واداشت. و دمسازش مى‌گويد: پروردگارا، من طغيانگرى را بر او تحميل نكردم، بلكه او خود در بيراهه‌اى دور از حق بود. (٢٧)
خدا به هردو دسته مى‌گويد: در حضور من با يكديگر ستيزه نكنيد كه شما را سودى نمى‌بخشد، چرا كه پيش از اين وعده عذاب را به شما گوشزد كردم و به فرجام كفر و شرك هشدارتان دادم. (٢٨)
امروز عفو و بخششى در كار نيست، زيرا آن سخن (وعده عذاب براى كافران)، نزد من تغيير نخواهد يافت و من هرگز به بندگانم ستم روا نخواهم داشت. (٢٩)
روزى كه به دوزخ مى‌گوييم: آيا [از كافران و مجرمان‌] پر شدى؟ و او مى‌گويد: آيا من جايى افزون بر آنچه در خود جاى داده‌ام دارم؟ (٣٠)
و بهشت را براى تقواپيشگان نزديك مى‌آورند، و آن در مكانى دور نيست كه ورود به آن برايشان دشوار باشد. (٣١)
[به آنان مى‌گويند:] اين همان پاداشى است كه آن را به شما وعده مى‌دادند. اين براى هركسى است كه در دنيا با اطاعت از خدا به او روى آورد و به آنچه خدا بر عهده او نهاده بود همواره پاى‌بند بود. (٣٢)
همان كسى كه از عذاب و كيفر خداى رحمان- كه از ديد او نهان بود- مى‌ترسيد و به رحمتش اميدوار بود و اكنون با قلبى سرشار از توجه به خدا نزد او آمده است. (٣٣)
به آنان گفته مى‌شود: با سلامت و امنيت به بهشت درآييد كه اين روز روز جاودانگى است. (٣٤)
آنچه در آن‌جا بخواهند براى آنان فراهم است و نزد ما افزون‌تر از آن نيز خواهد بود. (٣٥)