بگو: من نيز چون شما فرمان يافته‌ام كه خدا را- در حالى كه عبادتم را ويژه او ساخته‌ام- بپرستم. (١١)
و نيز فرمان يافته‌ام كه نخستين كسى باشم كه فرمان خدا را گردن نهاده است. (١٢)
بگو:
من اگر با ترك عبادت خالصانه، پروردگارم را نافرمانى كنم، از عذاب روز قيامت كه روزى بزرگ است مى‌ترسم. (١٣)
بگو: من فقط خدا را مى‌پرستم، در حالى‌كه عبادتم را ويژه او ساخته‌ام. (١٤)
پس شما مشركان هرچه را غير از او مى‌خواهيد بپرستيد، كه نه تنها سودى نمى‌بريد، بلكه وزرووبال آن دامنگيرتان مى‌شود. بگو: زيانكاران كسانى‌اند كه با شرك ورزيدن خود در دنيا، خويشتن را در قيامت باخته و به هلاكت انداخته و آن همسران و خدمتگزاران را كه براى آنان آماده شده است از دست داده‌اند.
آگاه باشيد، اين است آن خسارت آشكار كه جبران‌پذير نيست. (١٥)
براى آنان از فرازشان پوشش‌هايى از آتش و از زيرشان نيز پوشش‌هايى از آتش خواهد بود. اين است آنچه خداوند بندگانش را به آن بيم مى‌دهد. پس اى بندگان من، از كيفر من بترسيد. (١٦)
امّا كسانى كه از پرستش بت‌ها و ديگر معبودهاى طغيانگر دورى گزيده و به سوى خدا بازگشته‌اند آنان را مژده باد! پس بشارت ده به بندگان من، (١٧)
آنان كه براى دستيابى به حقيقت، به سخن گوش مى‌سپارند و بهترين آن را پيروى مى‌كنند. اينانند كه خدا آنان را راه نموده است و اينانند خردمندان. (١٨)
پس آيا كسى كه به سبب كفرش حكم عذاب بر او ثابت شده است، از عذاب رهايى خواهد يافت؟ آيا تو كسى را كه در آتش است رهايى مى‌بخشى؟! (١٩)
ليكن كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته‌اند، براى آنان غرفه‌هايى والاست كه بر فراز آنها غرفه‌هايى ديگر ساخته شده است، و در زير آنها نهرها روان است. خدا اين را وعده داده است و خدا از وعده‌اش تخلّف نمى‌كند. (٢٠)
آيا نديده‌اى كه خدا از آسمان آبى فروفرستاد، پس آن را در چشمه‌هايى كه در درون زمين هستند راه داد، سپس به وسيله آن كشتزارى را كه رنگ‌هاى آن گوناگون است برمى‌آورد، سپس آن كشتزار خشك مى‌گردد، آن‌گاه آن را مى‌بينى كه زرد شده است، سپس خردش مى‌كند؟ قطعا در اين دگرگونى‌ها، براى صاحبان خرد تذكّرى بر يكتايى خداست. (٢١)