و هنگامى كه در دريا آسيبى به شما مى‌رسد و در معرض غرق شدن قرار مى‌گيريد، جز خداوند هركه را براى نيازهاى خود مى‌خوانيد به دل و انديشه شما راه نمى‌يابد، ولى هنگامى كه شما را رهايى بخشيد و به خشكى بازگردانيد از او روى برمى‌تابيد. و انسان بسيار ناسپاس است. (٦٧)
با اين وصف، آيا ايمنيد از اين‌كه خدا گوشه‌اى از خشكى را بشكافد و شما را در آن نهان سازد، يا طوفانى از شن بر شما فرستد و شما را هلاك سازد، آن‌گاه هيچ كارسازى كه بلا را از شما بگرداند براى خود نيابيد؟ (٦٨)
آيا چون از غرق شدن نجات يافته‌ايد، ايمن شده‌ايد از اين‌كه بار ديگر خدا شما را به دريا بازگرداند و به علت اين‌كه كفر ورزيده‌ايد تندبادى كشتى‌شكن بر شما فرستد و شما را غرق كند، آن‌گاه كسى را براى خود نيابيد كه ما را به اين كار مؤاخذه كند؟ (٦٩)
به راستى ما فرزندان آدم را به موهبت عقل و خرد گرامى داشته و آنان را در دريا بر كشتى‌ها و در خشكى بر مركب‌ها سوار نموده و از خوراكى‌هاى مطبوع به آنان روزى داده و آنان را بر بسيارى از كسانى كه آفريده‌ايم چنان‌كه بايد برترى بخشيده‌ايم. (٧٠)
ياد كن روزى را كه هرگروهى را با پيشوايى كه برگزيده و از او پيروى كرده است فرامى‌خوانيم. پس كسانى كه كارنامه آنان به دست راستشان داده شود، كارنامه خود را مى‌خوانند و به آنان به اندازه رشته هسته خرمايى ستم نمى‌شود و پاداششان به‌طور كامل به آنان عطا مى‌گردد. (٧١)
و هركس در اين دنيا كوردل باشد و از پيشواى به حق پيروى نكند در آخرت نيز كوردل است و به سعادت نمى‌رسد و گمراه‌ترين است و در نتيجه به آمرزش و رحمت الهى دست نمى‌يابد. (٧٢)
اى پيامبر، نزديك بود مشركان تو را از آنچه به تو وحى كرده‌ايم بلغزانند و منحرف كنند تا چيزى غير از آنچه به تو وحى كرده‌ايم به ما نسبت دهى و در آن صورت تو را به دوستى مى‌گرفتند. (٧٣)
و اگر ما تو را ثابت‌قدم نمى‌داشتيم نزديك بود اندكى به آنان متمايل شوى. (٧٤)
در آن صورت، از عذابى كه در زندگى دنيا براى مجرمان مقرّر داشته‌ايم دوچندان و از عذاب پس از مرگ نيز دوچندان به تو مى‌چشانديم، سپس كسى را در برابر ما نمى‌يابى كه تو را يارى دهد و از عذاب رهايى بخشد. (٧٥)