و در زمين كوه‌هايى استوار افكنده است تا زمين شما را نلرزاند، و جويبارهايى در آن پديد آورده تا آب به كشتزارها و بوستان‌ها برسد و راه‌هايى را در آن قرار داده است تا شما به مقصد خود راه يابيد. (١٥)
و نشانه‌هايى نيز پديد آورده است تا چيزهايى را كه نمى‌دانيد كشف كنيد، و مردم [در تاريكى‌هاى خشكى و دريا] به وسيله ستارگان راه خود را مى‌يابند. (١٦)
پس آيا كسى كه موجودات را مى‌آفريند مانند كسى است كه هيچ چيزى نمى‌آفريند؟ آيا توجّه نمى‌كنيد كه چنين آفريدگارى تدبيركننده جهان هستى و شايسته پرستش است؟ (١٧)
اگر نعمت‌هاى خدا را شماره كنيد نمى‌توانيد آنها را به شماره درآوريد، چرا كه جهان هستى سراسر نعمت است و اين از آن‌روست كه خدا به مغفرتش پوشاننده نقص‌ها و به رحمتش بخشاينده كمال و تأمين‌كننده نيازهاست. (١٨)
و خداست كه آنچه را نهان مى‌داريد و آنچه را آشكار مى‌كنيد مى‌داند؛ بنابراين او درخور پرستش است. (١٩)
ولى معبودانى كه مشركان آنها را به جاى خدا مى‌خوانند هيچ چيزى نمى‌آفرينند و خود آفريده مى‌شوند. (٢٠)
آنها مردگانند و حياتى ندارند و درنمى‌يابند كه پرستش‌كنندگانشان چه زمانى برانگيخته مى‌شوند. (٢١)
آرى، معبود شما معبودى است يگانه؛ پس كسانى كه به جهان آخرت ايمان ندارند دل‌هايشان منكر حق است و آنان متكبّر و گردنكش‌اند. (٢٢)
بى‌ترديد، خداوند آنچه را نهان مى‌دارند و آنچه را آشكار مى‌كنند مى‌داند و آنان را براساس اعمالشان كيفر مى‌كند. قطعا او كسانى را كه در برابر حق تكبّر ورزيده‌اند دوست نمى‌دارد. (٢٣)
و چون به آنان گفته شود: پروردگارتان چه چيزى فروفرستاده است؟ مى‌گويند: آنچه محمّد آن را كتاب آسمانى مى‌نامد از جانب خدا نيست؛ آن افسانه‌هايى است كه مردمان نخستين بافته‌اند. (٢٤)
آرى آنان چنين مى‌گويند تا سرانجام روز قيامت بار گناهان خود را به تمامى و بخشى از بار گناهان كسانى را كه به نادانى آنان را به گمراهى مى‌افكنند بر دوش گيرند. هان، بد است وزر و وبالى كه بر دوش مى‌گيرند. (٢٥)
كسانى هم كه پيش از اينان بودند نيرنگ زدند، پس فرمان خدا بر اين‌كه تزويرشان از پايه‌هاى آن فروريزد دررسيد و سقف آن نيز از بالا بر سرشان فروريخت و نيرنگشان بى‌ثمر شد، و عذاب از جايى كه گمان نمى‌كردند به سراغشان آمد. (٢٦)