پس چرا در ميان شهرهايى كه مردمش پيامبران را تكذيب كردند و عذاب بر آنان مقرر شد، مردم هيچ شهرى پيش از نزول عذاب ايمان نياوردند كه ايمانشان سودشان دهد؟ تنها قوم يونس بودند كه پيش از نزول عذاب ايمان آوردند و آن‌گاه كه ايمان آوردند ما عذاب خوارى را در زندگى دنيا از آنان برداشتيم و تا مدّتى كه عمر طبيعى آنان بود از زندگى بهره‌مندشان ساختيم. (٩٨)
و اگر پروردگار تو مى‌خواست، قطعا همه كسانى كه در اين جهانند يكسره ايمان مى‌آوردند، ولى خدا چنين نخواسته است. اينك آيا تو مى‌خواهى مردم را بى‌آن‌كه خود خواسته باشند وادار كنى تا ايمان بياورند؟ نه تو بر اين كار توانايى و نه اين‌گونه ايمان كارساز است. (٩٩)
هيچ‌كس نمى‌تواند جز به اذن خدا ايمان بياورد، و خداوند بر كسانى كه تعقل نمى‌كنند و آيات خدا را از روى لجاجت دروغ مى‌شمرند، پليدى شك و ترديد را قرار مى‌دهد، ازاين‌رو درخور آن نيستند كه به آنان رخصت ايمان دهد. (١٠٠)
بگو: به آنچه در آسمان‌ها و زمين است بنگريد، همه آنها نشانه‌هاى قدرت خدايند كه شما را به ايمان فرامى‌خوانند، ولى نشانه‌ها و هشدارها در مردمى كه نمى‌خواهند ايمان بياورند چه سودى خواهد داشت؟ (١٠١)
آيا براى ايمان آوردن خود جز فرارسيدن روزهايى مانند روزهاى كسانى را كه پيش از آنان بودند و به عذاب هلاك شدند انتظار مى‌برند؟
ولى بدانند كه در آن هنگام ايمانشان برايشان سودى ندارد. به آنان بگو: پس در انتظار آن روزها باشيد كه من نيز با شما از منتظرانم. (١٠٢)
بر آن امّت‌ها عذاب مى‌فرستاديم آنگاه پيامبران خود و كسانى را كه ايمان آورده بودند نجات مى‌داديم. بدين‌سان بر عهده ماست كه مؤمنان امّت تو را نيز از عذاب رهايى بخشيم. (١٠٣)
بگو: اى مردم، اگر در پايدارى من بر آيين خودم ترديد داريد و اميد بسته‌ايد كه از آن دست بردارم، بدانيد كه من كسانى را كه شما آنها را به جاى خدا مى‌پرستيد نمى‌پرستم، بلكه فقط خدايى را مى‌پرستم كه جان‌هايتان را مى‌ستاند، و به من فرمان داده شده است كه در زمره مؤمنان باشم تا از عذاب تكذيب‌كنندگان دين در امان بمانم. (١٠٤)
و نيز به من فرمان داده شده است كه: روى خود را بدون انحراف به چپ و راست به سوى اسلام كن و هرگز از آن غفلت مكن و از مشركان مباش. (١٠٥)
و به جاى خدا، چيزهايى را كه به تو سود و زيانى نمى‌رسانند، مخوان، كه اگر چنين كنى، قطعا تو در آن صورت از ستمكارانى. (١٠٦)