براى شما چه سودى دارد كه در راه خدا و در راه مردان و زنان و كودكانى كه ناتوان شمرده شده و مورد ستم كفرپيشگان قرار گرفته‌اند نمى‌جنگيد؟ همانان كه مى‌گويند: پروردگارا، ما را از اين شهرى كه مردمش ستمگرند بيرون بر، و از جانب خودت براى ما سرپرستى بگمار، و از نزد خويش براى ما ياورى مقرر دار. (٧٥)
كسانى كه ايمان آورده‌اند، در راه خدا پيكار مى‌كنند و كسانى كه كافر شده‌اند، در راه طاغوت مى‌جنگند، پس با دوستان شيطان پيكار كنيد كه قطعا نيرنگ شيطان سست است. (٧٦)
آيا نديدى كسانى را كه به آنان گفته شد: اينك- به رغم آزار مشركان- دست از جهاد بداريد و نماز را برپا داريد و زكات بدهيد تا امكانات جنگ براى شما فراهم شود. امّا هنگامى كه پيكار بر آنان واجب شد، برخلاف انتظار، گروهى از ايشان از مردم [- مشركان‌] ترسيدند، مانند ترس از خدا يا ترسى بيشتر، و گفتند: پروردگارا، چرا پيكار را بر ما مقرر داشتى؟ چرا مرگ ما را تا زمان مقرر آن به تأخير نينداختى كه آن سرآمدى نزديك است؟
اى پيامبر، به آنان بگو: بهره دنيا اندك است و سراى آخرت براى كسى كه تقوا پيشه كرده است بهتر است و بر شما به اندازه رشته هسته خرمايى ستم نمى‌رود و از پاداشتان كاسته نمى‌شود، پس نبايد از پيكار در راه خدا هراسى در دل داشته باشيد. (٧٧)
گمان نكنيد كه اگر در جهاد حضور نيافتيد از مرگ در امان مى‌مانيد؛ هركجا باشيد شما را مرگ درمى‌رسد، هرچند در دژهايى استوار و مرتفع به سر بريد. و اگر خيرى به آنان رسد مى‌گويند: اين از جانب خداست، و اگر شرّى به ايشان رسد مى‌گويند: اين از جانب توست. به آنان بگو: همه از نزد خداست. پس اين مردم را چه شده كه نزديك است هيچ سخنى را درنيابند. (٧٨)
هرخيرى به تو رسد از جانب خداست و هرناگوارى به تو رسد از خود توست. ما تو را براى مردم به رسالت فرستاديم و به تو سمتى ديگر نداديم تا بتوانى خوشى يا ناگوارى برايشان بياورى، و همين بس كه خدا بر اين امر گواه باشد. (٧٩)