آنان كسانى‌اند كه خدا از رحمت خود دورشان ساخته است، و هركه را خدا از رحمت خود دور سازد، هرگز براى او ياورى نخواهى يافت. (٥٢)
مگر آنان حق دارند در هر امرى داورى كنند با اين‌كه مشركان را راهيافته‌تر از مؤمنان شمرده‌اند؟
يا مگر آنان از فرمانروايى بهره‌اى دارند [تا پيامبرى را به كسى بخشند يا از كسى باز دارند]؟
اگر بهره هم داشته باشند، از شدّت بخل، به اندازه آنچه پرنده با منقار خود برمى‌گيرد چيزى به مردم نمى‌دهند. (٥٣)
يا به سبب مزيّتى كه خدا از فضل خود به مردم داده است بر آنان حسد مى‌ورزند؟ حسادت برايشان سودى ندارد چرا كه ما خود به خاندان ابراهيم (كه پيامبر و اهل بيتش از آنانند) كتاب آسمانى و دانش دين داديم و به آنان فرمانروايى بزرگ (پيامبرى، مقام ولايت و هدايت) بخشيديم. (٥٤)
البته يهوديان همه يكسان نيستند؛ برخى از آنان به پيامبر ايمان آورده و برخى، نه تنها به او نگرويده، بلكه ديگران را نيز از گرايش به او باز داشته‌اند. آنان روانه دوزخ خواهند شد و دوزخ كافى است كه سوزان و شعله‌ور باشد. (٥٥)
كسانى كه به آيات ما كفر ورزيده‌اند، به زودى آنان را به آتشى درآورده مى‌سوزانيم. هرگاه پوستشان بريان شود، به جاى آن پوست ديگرى مى‌نهيم تا عذاب را بچشند. به راستى كه خدا شكست‌ناپذير و حكيم است. (٥٦)
و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به زودى آنان را به بوستان‌هايى پوشيده از درختان كه زير آنها جوى‌ها روان است درمى‌آوريم. آنان براى هميشه در آن‌جا ماندگارند، و برايشان در آن‌جا همسرانى پيراسته خواهد بود، و آنان را به سايه‌اى پايدار درمى‌آوريم. (٥٧)
خدا به شما فرمان مى‌دهد كه امانت‌ها را به صاحبان آنها رد كنيد؛ و چون ميان مردم داورى مى‌كنيد، به عدالت داورى كنيد.
آنچه خدا شما را به آن پند مى‌دهد نيكوست. به راستى كه خدا شنوا و بيناست. (٥٨)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خدا را اطاعت كنيد و از پيامبر و كسانى كه امر شما را در اختيار دارند و از خودتان هستند پيروى نماييد. پس اگر به خدا و روز قيامت ايمان داريد، چنانچه در امرى از امور دين اختلاف كرديد، آن را به خدا و پيامبر ارجاع دهيد. اين كار براى شما بهتر و فرجامش نيكوتر است. (٥٩)