مردان عهده‌دار امور زندگى زنانند. اين از آن‌روست كه خداوند برخى از مردم را بر برخى ديگر به خردمندى و توانمندى بيشتر برترى داده، و نيز از آن روست كه مردان از اموال خود هزينه زندگى زنان را مى‌پردازند.
پس زنان شايسته در برابر خواسته‌هاى بحقّ شوهرانشان فرمانبردارند و به پاس اين‌كه خداوند حقوقشان را حفظ كرده است، در غياب شوهرانشان نگهبان حقوق آنانند. و زنانى را كه از سركشى آنان بيم داريد پند دهيد، اگر نتيجه نداشت، در خوابگاه‌ها از آنان كناره‌گيرى كنيد و اگر اثربخش نبود آنان را بزنيد. پس اگر در مورد حقوقى كه بر عهده آنان داريد از شما اطاعت كردند، راهى براى آزارشان مجوييد كه خدا بلند مرتبه و بزرگ است. (٣٤)
و اگر از دشمنى و جدايى ميان آن دو بيم داريد، داورى از خانواده شوهر و داورى از خانواده زن تعيين كنيد. اگر آنها خود بخواهند به نوعى ميانشان آشتى برقرار شود، خداوند ميان آن دو به وسيله داوران سازگارى ايجاد خواهد كرد، چرا كه خدا به حال آنان دانا و به كارشان آگاه است. (٣٥)
و خدا را بپرستيد و چيزى را شريك او نسازيد، و به پدر و مادر و خويشاوند و يتيمان و بينوايان و همسايه نزديك و همسايه دور و همنشين و در راه مانده و برده و كنيزى كه مالك آنهاييد نيكى كنيد. به يقين خداوند كسى را كه متكبّر و خيالباف فخرفروش است دوست نمى‌دارد. (٣٦)
همان كسانى كه بخل مى‌ورزند و با عملكرد زشت خويش مردم را به بخل وامى‌دارند و نعمت‌هايى را كه خدا به فضل خود به آنان عطا كرده است كتمان مى‌كنند و خود را فقير جلوه مى‌دهند. و ما براى كسانى كه نعمت‌هاى الهى را به منظور محروم ساختن نيازمندان پوشيده مى‌دارند و حق را انكار مى‌كنند عذابى خواركننده، آماده كرده‌ايم. (٣٧)