آسيب‌هايى كه در جنگ احد- روزى كه آن دو گروه به مصاف هم رفتند- به شما رسيد به اذن خدا بود، تا آنچه را كه بايد انجام شود به انجام رساند و تا مؤمنان را مشخص سازد. (١٦٦)
و تا كسانى را كه نفاق پيشه نمودند مشخص كند. به منافقان گفته شد: بياييد در راه خدا بجنگيد يا دست‌كم از هستى خود دفاع كنيد، گفتند: اگر مى‌دانستيم كه جنگى رخ مى‌دهد، حتما در پى شما مى‌آمديم. آنان روزى كه چنين گفتند به كفر نزديك‌تر بودند تا به ايمان. به زبانشان چيزهايى مى‌گويند كه در دلشان نيست و خداوند به آنچه نهان مى‌دارند داناتر است. (١٦٧)
همان كسانى‌كه برجاى نشستند و به سوى كارزار بيرون نرفتند و درباره برادرانشان كه در راه خدا كشته شدند گفتند: اگر از ما پيروى مى‌كردند و در اين‌جا مى‌ماندند كشته نمى‌شدند. به آنان بگو: اگر راست مى‌گوييد، مرگ را از خويشتن دور كنيد. (١٦٨)
و كسانى را كه در راه خدا كشته شده‌اند مرده مپندار، بلكه آنان زنده‌اند و نزد پروردگارشان از نعمت‌هاى بهشت به آنان روزى مى‌دهند. (١٦٩)
به آنچه خدا از فضل خود به آنان داده است شادمانند، و براى آن مؤمنان راستينى كه پس از آنانند و هنوز به ايشان نپيوسته‌اند مسرورند كه ترسى آنان را فرانمى‌گيرد و اندوهگين نمى‌شوند. (١٧٠)
به نعمت و فضلى كه از جانب خداست و اين‌كه خدا پاداش مؤمنان را تباه نمى‌كند شادمانند. (١٧١)
كسانى‌كه پس از آسيب رسيدن به آنان در جنگ احد، دعوت خدا و پيامبر را اجابت كردند و به جنگى ديگر رهسپار شدند، براى نيكوكاران و تقواپيشگانشان پاداشى بزرگ خواهد بود. (١٧٢)
همانان كه آن مردم (مزدوران دشمن) به ايشان گفتند: مشركان براى پيكار با شما گرد آمده‌اند، از آنان بترسيد.
ولى اين خبر آنان را ايمان بيفزود و گفتند: خدا ما را بس است و او نيكو كارگزارى است. (١٧٣)