آن‌گاه كه دو گروه از شما هراسى به دل راه دادند و خواستند سستى كنند، در حالى كه خدا ياورشان بود. پس مؤمنان بايد امورشان را به خدا واگذارند و فقط بر او توكل كنند. (١٢٢)
چرا هراس به دل راه داديد و براى حضور در پيكار احد سستى كرديد، با اين‌كه خدا شما را در جنگ بدر به رغم اين‌كه در برابر دشمن ناتوان بوديد، پيروز كرد؟ پس، از عذاب خدا پروا كنيد، باشد كه او را سپاس بگزاريد. (١٢٣)
اى پيامبر، ياد كن هنگامى را كه به مؤمنان مى‌گفتى: آيا براى شما كافى نيست كه پروردگارتان شما را با سه هزار از فرشتگان فرود آمده و حاضر در معركه نبرد يارى كند؟ (١٢٤)
چرا، البته اين تعداد فرشته كافى است. و مى‌گفتى: اگر شكيبايى كنيد و تقوا پيشه سازيد و دشمنان هم‌اكنون دررسند و بر شما هجوم آورند، پروردگارتان شما را با پنج هزار از فرشتگان كه بر خود علامت نهاده‌اند يارى مى‌دهد. (١٢٥)
البته خداوند فرشتگان را براى جهاد با كافران فرونفرستاد، بلكه آنها را فروفرستاد تا براى شما نويد پيروزى باشند و دل‌هايتان به امداد الهى آرام گيرد. پس بدانيد كه پيروزى جز از جانب خداى شكست‌ناپذير حكيم نيست. (١٢٦)
آرى، خدا شما را در جنگ بدر پيروز كرد تا كافران را دچار كاستى كند و ناتوانشان سازد، يا آنان را خوار كند و به خشم آورد تا ناكام بازگردند. (١٢٧)
از اين كار چيزى در اختيار تو نبود تا به هنگام پيروزى ستايش شوى و به هنگام شكست سرزنش گردى، بلكه كارها به دست خدا انجام مى‌گيرد. او شما را پيروز كرد تا اگر مشركان به سوى خدا بازگشتند، خدا نيز به سوى ايشان بازگردد و بر آنان رحمت آورد، و اگر بر كفر پايدارى كردند، آنها را عذاب كند، چرا كه آنان ستمگرند و ستمگران سزاوار عذابند. (١٢٨)
و آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است از آن خداست؛ هركه را بخواهد مى‌آمرزد و هركه را بخواهد عذاب مى‌كند، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (١٢٩)
اى كسانى‌كه ايمان آورده‌ايد، ربا را كه با كاسته شدن اموال مردم به چندين و چند برابر افزايش مى‌يابد، مخوريد و از خدا پروا كنيد، باشد كه نيكبخت شويد. (١٣٠)
و از آتشى كه براى كافران آماده شده است بترسيد. (١٣١)
و خدا و پيامبر را فرمان بريد، باشد كه مورد رحمت قرار گيريد. (١٣٢)