شرابشان از چشمه‌اى است كه بندگان خالص خدا از آن مى‌نوشند؛ چشمه‌اى كه آن را خود در بهشت مى‌شكافند و جاريش مى‌سازند. (٦)
[بخشى از سرگذشت آن نيكان بدين قرار است:] آنان به نذر خود وفا كردند و از روز قيامت كه شرّ آن فراگير و عذابش بى‌نهايت است، ترسيدند. (٧)
و غذايى را كه از شدّت احتياج، آن را دوست مى‌داشتند، به مسكين و يتيم و اسير عطا كردند. (٨)
و گفتند: جز اين نيست كه شما را براى خشنودى خدا اطعام مى‌كنيم، نه از شما عوضى مى‌خواهيم و نه انتظار سپاس و ثنايى داريم. (٩)
زيرا ما از روز قيامت كه از سوى پروردگارمان تحقق خواهد يافت مى‌ترسيم؛ روزى كه در اثر سختى‌هايش چهره‌هايى در هم كشيده مى‌شود و روزى كه بى‌نهايت دشوار است. (١٠)
پس خداوند مقرّر داشت كه آنان را از شرّ و رنج آن روز در امان دارد و شادابى و خرسندى را برايشان به ارمغان آرد. (١١)
و بهشت و پرنيان را به پاداش اين‌كه بر اطاعت خدا و در برابر گزندها و مصيبت‌ها شكيبايى ورزيدند پاداششان دهد. (١٢)
در بهشت بر پشتى‌ها تكيه مى‌زنند. در آن‌جا نه خورشيدى مى‌بينند تا از گرماى آن آزرده شوند و نه سرمايى تا از سردى‌اش به ستوه آيند. (١٣)
سايه‌هايش نزديك و بر آنها گسترده است و ميوه‌هايش در اختيار آنان نهاده شده است، به گونه‌اى كه هرنوع ميوه‌اى بخواهند، بى‌هيچ رنجى از درخت مى‌چينند. (١٤)
جام‌هايى سيمين و تنگ‌هايى بلورين بر آنان مى‌گردانند. (١٥)
بلورهايى شفّاف و روشن كه گويى از نقره ساخته‌اند.
خدمتكاران، آنها را در اندازه‌هايى مطابق ميل آنان آورده و به قدر خواسته ايشان در آنها نوشيدنى دلخواه آنان ريخته‌اند. (١٦)
در آن‌جا باده‌اى به آنان مى‌نوشانند كه آميزه‌اش زنجبيل است، (١٧)
از چشمه‌اى در بهشت كه آن را «سلسبيل» مى‌نامند. (١٨)
و براى خدمت به آنان پسرانى هماره شاداب و نوجوان بر گردشان در گردش‌اند. آن پسران چنان نورانى و باطراوت‌اند كه چون آنان را بنگرى مى‌پندارى مرواريدى پراكنده‌اند. (١٩)
و چون در آن‌جا به نظاره بنشينى، نعمتى بى‌حدّ و سلطنتى بزرگ مى‌بينى. (٢٠)
بر اندام بهشتيان جامه‌هايى سبزرنگ از حرير نازك و ديباى ستبر است و به دستواره‌هايى از نقره آراسته شده‌اند و پروردگارشان به آنان شرابى مى‌نوشاند كه هرپليدى را از آنان مى‌زدايد. (٢١)
به آنان گفته مى‌شود: اين براى شما جزايى است بزرگ، و تلاشتان مورد سپاس قرار گرفته است. (٢٢)
اى پيامبر، ما خود، قرآن را چنان‌كه بايد بر تو فروفرستاديم. (٢٣)
پس بر حكم پروردگارت كه قرآن بيانگر آن است شكيبا باش، و از مردم، هيچ گنهكار يا كفرپيشه‌اى را فرمان مبر. (٢٤)
و هربامداد و عصرگاه با خواندن نماز، نام پروردگارت را ياد كن. (٢٥)