چنين نيست كه قيامتى در كار نباشد؛ شما بر اين عقيده خود هيچ برهانى نداريد، بلكه ازاين‌رو رستاخيز را باور نداريد كه سراى زودگذر دنيا را دوست مى‌داريد. (٢٠)
و سراى جاويد آخرت را رها مى‌كنيد. (٢١)
آن روز كه قيامت برپا شود، چهره‌هايى خرسند و شادابند، (٢٢)
از همه‌چيز دل بريده‌اند و تنها به پروردگارشان نگريسته و به او دل بسته‌اند. (٢٣)
آن روز چهره‌هايى عبوس و درهم كشيده‌اند. (٢٤)
مى‌دانند كه عذابى كمرشكن بر آنها تحميل خواهد شد. (٢٥)
نه! به دنيا دل مبنديد كه مرگ به سراغتان خواهد آمد، و چون هنگام مرگ جان به گلوگاه رسد، (٢٦)
و اطرافيان حاضر شوند و گفته شود: كيست كه او را از مرگ رهايى دهد؟ (٢٧)
ولى آن محتضر دريافته است كه اين زمان جدايى است، (٢٨)
و ساق پاهايش به يكديگر پيچد (پى‌درپى تا روز قيامت به او رنج و سختى رسد)، (٢٩)
آن روز، روز رانده شدن به سوى پروردگار توست. (٣٠)
آن‌كس كه رستاخيز را انكار كرد نه دعوت قرآن را تصديق كرد و نه نماز گزارد. (٣١)
بلكه آن را دروغ انگاشت و از آن روى برتافت، (٣٢)
سپس به سوى كسانش رفت و بر خود مى‌باليد. (٣٣)
اى منكر حق، اين موقعيتى كه در آن قرار دارى براى تو سزاوارتر است و سزاوارتر. (٣٤)
باز هم اين موقعيت براى تو سزاوارتر است و سزاوارتر. (٣٥)
آيا انسان مى‌پندارد كه به حال خود رها مى‌شود و پس از مرگ زنده نمى‌گردد و كيفر و پاداشى در كار نيست؟ (٣٦)
آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحم ريخته مى‌شود نبود؟ (٣٧)
سپس به صورت خون بسته درآمد، آن‌گاه خدا او را به اندازه آفريد و كامل و موزونش ساخت. (٣٨)
و از او دو گونه:
مرد و زن پديد آورد. (٣٩)
آيا آن خداى بزرگ كه آدميان را نخستين بار آفريد، نمى‌تواند مردگان را زنده كند؟ (٤٠)
سوره انسان/ ٧٦
به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
قطعا بر انسان روزگارى گذشته كه او در آن روزگار چيزى نبوده كه نام انسان بر وى نهاده شود؛ آيا چنين نبوده است؟ (١)
ما انسان را از نطفه‌اى كه داراى اجزايى به هم آميخته است آفريديم و او را از صورتى به صورت ديگر و از مرحله‌اى به مرحله ديگر درآورديم و او را شنوا و بينا ساختيم تا دعوت خدا را بشنود و نشانه‌هاى او را در آفرينش ببيند. (٢)
همانا ما راه درست را به او نشان داديم و اوست كه يا سپاس مى‌گزارد و يا ناسپاسى پيشه مى‌كند. (٣)
امّا بداند كه ما براى كفرپيشگان زنجيرها و غل‌ها و آتشى فروزان آماده كرده‌ايم. (٤)
نيكوكاران از جامى مى‌نوشند كه آميزه‌اش كافور است. (٥)