ازاين‌رو شفاعت شفاعت‌كنندگان به حال آنان سودى نمى‌بخشد. (٤٨)
با اين وصف، كافران را چه شده است كه از تذكار قرآن رويگردان‌اند؟ (٤٩)
چنان روى برتافته‌اند كه گويى گورخرانى رميده‌اند، (٥٠)
كه از شيرى گريخته‌اند. (٥١)
چنين نيست كه رويگردانى آنان از تذكار قرآن تنها به سبب گريزشان از حقيقت باشد، بلكه هريك از آنان از سر تكبّر مى‌خواهد نامه‌هايى گشوده از سوى خدا كه شامل حقايق قرآن است به او داده شود. (٥٢)
نه، هرگز كتاب آسمانى به آنان داده نمى‌شود، و اصولا سبب اصلى رويگردانى آنان از قرآن اين نيست كه چرا كتابى آسمانى از سوى خدا بر آنان نازل نمى‌شود، اين دستاويزى بيش نيست بلكه آنان از سراى آخرت بيم ندارند. (٥٣)
نه! هرگز كتاب آسمانى به هريك از آنان داده نمى‌شود. آنچه بر عهده ماست اندرز است و قرآن براى آنان پندى بسنده است. (٥٤)
پس هركه خواست از آن پند گيرد. (٥٥)
و جز به خواست خدا پند نخواهند گرفت. او سزاوار اين است كه از او پروا كنند و سزاوار اين است كه تقواپيشگان را بيامرزد. (٥٦)
سوره قيامت/ ٧٥
به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
سوگند ياد مى‌كنم به روز رستاخيز. (١)
و سوگند ياد مى‌كنم به نفس ملامتگر آدمى بر گناه، كه مردگان برانگيخته خواهند شد. (٢)
آيا انسان مى‌پندارد كه هرگز استخوان‌هايش را گردآورى نمى‌كنيم و به او حيات ديگرى نمى‌بخشيم؟ (٣)
چرا، اين كار را خواهيم كرد، در حالى‌كه بر مرتب ساختن سرانگشتانش نيز تواناييم. (٤)
نه آدمى چنين نمى‌پندارد كه او را حياتى دوباره نمى‌بخشيم، بلكه او مى‌خواهد آينده عمرش را به فسق و گناه بگذراند، اين است كه رستاخيز را دروغ مى‌شمرد. (٥)
و از روى مسخره مى‌پرسد: روز قيامت كى خواهد بود؟ (٦)
بايد بداند، هنگامى كه چشم از شدت وحشت خيره شود. (٧)
و ماه بى‌نور گردد. (٨)
و خورشيد و ماه گرد آيند [و به همديگر رسند]، (٩)
آن روز انسان مى‌گويد: گريزگاه كجاست؟ (١٠)
نه! گريزگاه مجوييد، هيچ پناهگاهى وجود ندارد. (١١)
آن روز بازگشت همگان فقط به سوى پروردگار تو و قرارگاه تنها در حضور اوست. (١٢)
در آن روز انسان را از آنچه پيش فرستاده (كارهاى نيك يا بدى كه خود كرده) و از آنچه بعد آورده (سنّت‌هاى پسنديده يا ناپسندى كه بر جاى نهاده است) آگاه مى‌كنند. (١٣)
نه، نيازى نيست كه او را از كارهايش باخبر كنند، بلكه آدمى به نفس خويش بيناست و مى‌داند چه كرده است، (١٤)
هرچند عذرهايش را مطرح كند تا عذاب را از خود بگرداند. (١٥)
اى پيامبر، هنگامى كه قرآن به تو وحى مى‌شود سكوت كن و زبانت را به تلاوت آن حركت مده تا در خواندن آن شتاب كنى و آنچه را نخوانده‌ايم پيش از ما بخوانى. (١٦)
چرا كه بر عهده ماست كه وحى قرآنى را گرد آوريم و آن را بر تو بخوانيم. (١٧)
پس هنگامى كه قرائت آن را به پايان رسانديم تو از خواندن آن پيروى كن. (١٨)
وانگهى بيان آن نيز بر عهده ماست. (١٩)