سوره جن/ ٧٢
به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
اى پيامبر، بگو: به من وحى شده است كه گروهى از جنيّان به قرآن گوش فراداده و آن‌گاه به سوى قوم خود بازگشته و به آنان گفته‌اند:
ما كتابى خوانده شده و شگفت‌آور شنيده‌ايم، (١)
كه به حقيقت (عقايد و اعمال درست) راه مى‌نمايد؛ از اين‌رو به آن ايمان آورده‌ايم و هرگز كسى را شريك پروردگارمان نخواهيم گرفت. (٢)
و حقيقت اين است كه پروردگارمان از نظر عظمت بسيار بلندمرتبه است؛ او نه همسرى گرفته و نه فرزندى اختيار كرده است. (٣)
و اين‌كه بى‌خردان ما كه براى خدا شريك قائل شده‌اند، سخنى دور از صواب درباره او گفته‌اند. (٤)
و ما در گذشته مى‌پنداشتيم كه انس و جن هرگز بر خدا دروغ نمى‌بندند، ولى اينك كه دريافتيم خدا را شريكى نيست دانستيم كه آنان كه براى خدا شريكى پنداشته‌اند بر او دروغ بسته‌اند. (٥)
و اين‌گونه بود كه پيوسته مردانى از انس به مردانى از جنّ پناه مى‌بردند و از آنها يارى مى‌طلبيدند و بر سلطه‌گرى و سركشى جنّيان مى‌افزودند. (٦)
و آن مردم نيز آن‌گونه پنداشتند كه شما جنّيان مى‌پنداشتيد، آنان گمان كردند كه خدا هرگز كسى را به پيامبرى برنمى‌انگيزد. (٧)
و ما به آسمان صعود كرديم و به آن نزديك شديم و آن را آكنده از نگهبانانى توانا و شهاب‌سنگ‌هايى يافتيم. (٨)
و پيش از نزول قرآن، ما در آسمان براى شنيدن سخنان فرشتگان در مكان‌هايى مى‌نشستيم، ولى اكنون هر كس در آن‌جا دزدانه گوش بسپارد، شهابى را براى خود در كمين مى‌يابد. (٩)
و ما نمى‌دانيم كه آيا در اين رويداد براى كسانى كه در زمينند گزندى اراده شده يا پروردگارشان برايشان چيزى را كه مايه نيكبختى آنان است اراده كرده است. (١٠)
و از ميان ما گروهى نيكوكارند و گروهى جز اين هستند، و ما بر راه و روش‌هاى گوناگون قرار داريم. (١١)
و ما باور كرده‌ايم كه هرگز نمى‌توانيم خدا را در آنچه براى زمين مقرّر كرده است ناتوان سازيم، و هرگز نمى‌توانيم از دست او بگريزيم و او را به ستوه آوريم. (١٢)
و ما هنگامى كه آيات اين قرآن هدايتگر را شنيديم به آن ايمان آورديم، چرا كه هركس به آن ايمان بياورد، به پروردگارش ايمان آورده و هركس به پروردگارش ايمان بياورد، ديگر باكى ندارد از اين‌كه خيرى از او كاسته شود يا امرى ناخوشايند بر او چيره گردد. (١٣)