اگر از خدا آمرزش بخواهيد، ابرهاى پرباران براى شما مى‌فرستد تا باران‌هاى سودمند بر شما فروريزند. (١١)
و شما را با اموال و پسرانى يارى مى‌كند و بوستان‌هايى انبوه از درختان براى شما پديد مى‌آورد و جويبارهايى برايتان قرار مى‌دهد. (١٢)
شما را چه شده است كه مأيوس شده‌ايد از اين‌كه خدا بر جايگاه و مرتبت ربوبيت باشد و عبادت ويژه او گردد؟ (١٣)
در حالى‌كه (تدبير امور شما در اختيار اوست، زيرا) اوست كه شما را مرحله به مرحله خلق كرده است. (١٤)
آيا نديده‌ايد كه خدا چگونه هفت آسمان را كه بر فراز يكديگرند پديد آورده است؟ (١٥)
و ماه را در آنها تابان ساخته و خورشيد را چون چراغى درخشان قرار داده است؟ (١٦)
و خدا شما را از زمين همچون روياندن گياه رويانده است. (١٧)
سپس شما را بعد از مرگ به آن بازمى‌گرداند و روز قيامت شما را از آن زنده بيرون مى‌آورد، (١٨)
و خدا زمين را براى شما چون بسترى گسترده قرار داده است، (١٩)
تا راه‌هايى فراخ از آن برگيريد و در آنها گام بسپريد. (٢٠)
نوح [در ادامه شكايت از قومش‌] گفت: پروردگارا، آنان مرا نافرمانى كردند و از كسانى پيروى نمودند كه مال و فرزندشان جز زيان بر آنان نيفزودند. (٢١)
و دست به نيرنگى بس بزرگ زدند. (٢٢)
و گفتند: اى مردم، مبادا معبودانتان را واگذاريد؛ به‌ويژه «ودّ» و «سواع» و «يغوث» و «يعوق» و «نسر» را هرگز رها نكنيد و از پرستش آنها دست برنداريد. (٢٣)
و [بدين‌گونه‌] بسيارى از مردم را گمراه كردند. خداوندا، اين ستمكاران را جز گمراهى ميفزاى. (٢٤)
سرانجام آنان به سبب گناهانشان در طوفان آب فروبرده شدند و بى‌درنگ به آتشى سوزان درآورده شدند، و جز خدا ياورانى براى خود نيافتند كه آنان را از عذاب برهانند [و خدا هم مقرر داشته بود كه آنان را يارى نكند]. (٢٥)
و نوح گفت: پروردگارا، از كافران هيچ‌كس را بر روى زمين باقى مگذار، (٢٦)
زيرا اگر آنان را باقى گذارى، بندگان باايمان تو را گمراه مى‌كنند و خود نيز جز نسلى گنهكار زشت‌كردار و كفرپيشه به بار نمى‌آورند. (٢٧)
پروردگارا، مرا و پدر و مادرم و از مردم اين عصر هركسى را كه به خانه‌ام درآمده و باايمان باشد بيامرز، و همه مردان و زنان باايمان را در هرعصرى كه باشند ببخشاى، و اين ستمكاران را در دنيا و آخرت جز تباهى و هلاكت ميفزاى. (٢٨)