به زودى در آخرت بر بينى چنين كسى نشانه آشكار ذلّت و حقارت مى‌نهيم. (١٦)
ما تكذيب‌كنندگان رسالت را گرفتار عذاب كرديم؛ چنان‌كه صاحبان آن بوستان را دچار بلا ساختيم، آن‌گاه كه سوگند ياد كردند كه بامدادان ميوه‌هاى باغشان را براى خود بچينند، (١٧)
و سهمى براى تهيدستان استثنا نكنند. (١٨)
پس همان شب، در حالى‌كه خفته بودند، بلايى از جانب پروردگارت بر گرد آن بوستان به گردش درآمد. (١٩)
و آن باغ بسوخت و چون شب تار، سياه گشت. (٢٠)
و صبحگاهان بى‌خبر از آنچه روى داده، يكديگر را ندا دردادند، (٢١)
كه اگر قصد چيدن ميوه‌ها را داريد، در اين پگاه به مزرعه خود درآييد. (٢٢)
پس به راه افتادند در حالى‌كه آهسته باهم مى‌گفتند، (٢٣)
كه امروز نبايد هيچ بينوايى در بوستانتان بر شما درآيد. (٢٤)
پس صبحگاهان با اين تصميم كه بينوايان را باز دارند، به باغ خود روى آوردند. (٢٥)
وقتى ديدند باغشان سوخته است، گفتند: قطعا ما از راه صواب منحرف شده‌ايم؛ (٢٦)
بلكه از مزرعه خود نيز محروم گشته‌ايم. (٢٧)
بهترينشان گفت: آيا به شما نگفتم: چرا خدا را به پاكى ياد نمى‌كنيد و از اين تصميم نادرست به درگاه او توبه نمى‌كنيد؟ (٢٨)
گفتند: پروردگار ما از هرعيب و نقصى پيراسته است، به يقين ما ستمكار بوديم. (٢٩)
پس روى به يكديگر آوردند و زبان به ملامت هم گشودند. (٣٠)
گفتند: اى واى بر ما كه سركشى كرديم، ما از مرز بندگى خدا خارج شديم، (٣١)
اميد است پروردگارمان بهتر از اين باغ را به ما عوض دهد، زيرا كه ما از غير او روى برتافته و با رغبت به پروردگار خويش گرويده‌ايم. (٣٢)
عذاب اين‌گونه است و عذاب آخرت قطعا بزرگ‌تر است. اى كاش مى‌دانستند. (٣٣)
همانا براى تقواپيشگان نزد پروردگارشان بوستان‌هايى بهشتى سرشار از نعمت است كه به هيچ رنج و محنتى آميخته نيست. (٣٤)
با اين وصف آيا شما مشركان مى‌پنداريد كه ما فرمانبرداران را همچون گناهكاران قرار مى‌دهيم و به هردو گروه در آخرت ناز و نعمت مى‌بخشيم؟ (٣٥)
شما را چه شده است؟ چگونه داورى مى‌كنيد؟ (٣٦)
يا مگر شما كتابى آسمانى داريد كه در آن چنين مى‌خوانيد، (٣٧)
كه براى شما در آخرت همان چيزى خواهد بود كه آن را برمى‌گزينيد و آن چيز بهشت است؟ (٣٨)
يا مگر شما تا روز قيامت پيمان‌هايى بى‌نهايت استوار بر عهده ما داريد كه هرچه شما حكم مى‌كنيد همان حق شما باشد؟ (٣٩)
اى پيامبر، از مشركان بپرس كدام‌يك از آنان بر عهده مى‌گيرد كه روز قيامت ميان فرمانبرداران و گناهكاران برابرى برقرار كند؟ (٤٠)
يا مگر مجرمان را خدايانى است شريك خداوند كه به شفاعتشان خداوند آنان را با فرمانبرداران برابر مى‌كند؟ اگر راست مى‌گويند، شريكانى را كه براى خدا پنداشته‌اند بياورند و معرفى كنند. (٤١)
اى پيامبر، ياد كن روزى را كه كار به شدت دشوار مى‌شود، آن روز چيزى جز سجده و بندگى خدا كارساز نيست و مشركان به سجده در برابر خدا فراخوانده مى‌شوند ولى نمى‌توانند سجده كنند. (٤٢)